Sorrow No 1 : Depeche Mode - Sound Of The Universe

Είναι πλέον ξεκάθαρο, πως το group , είναι κουρασμένο .

Γερασμένο.

Δεν έχει κάτι άλλο να δώσει....

Ξεζουμισμένο ....

Πως να το πω αλλιώς ?

Ο Gore , επαναλαμβάνεται τραγικά , και καταντά κουραστικός.[στίγμές σαν το "Jezebel" θέλω να τις ξεχάσω...]

To μέταλο της φωνής του Dave , έχει πάει περίπατο...[και δεν αναφέρομαι στην συνθετικές του ικανότητες , γιατί θα γίνω κακός...βλέπε "Hole To Feed"..]

Το "Sounds Of The Universe" ελπίζω να είναι το τελευταίο τους....

Σε κάποια πράγματα , δεν σου πάει να πεις Goodbye...έτσι ξερά...νέτα , σκέτα...

Όσο κι αν η λογική , και τα δεδομένα των καταστάσεων , σε κάνουν κατά βάθος να γνωρίζεις την πραγματικότητα.
Εξάλλου , όλα κάποτε τελειώνουν ....[έχω πάθει ψύχωση εδώ και 2 μήνες με την συγκεκριμένη φράση...]

Τελειώνουν όμως στ'αλήθεια ?

Ohhhhh Yeahhh....

Παρ'όλα αυτά , Au Revoir...

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Τα "In Chains" και "Peace" ...που να πάρει και να με σηκώσει !

Failure No 1 : Nelly Furtado - Mi Plan

To "Μi Plan" είναι το ισπανόφωνο εξάμβλωμα της χρονιάς , και με την πρώτη κιόλας ακρόαση , σκέφτηκα , πως αν η Ελλάδα , και ειδικότερα , όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ , θα πρέπει να κάνουν ένα τεράστιο άγαλμα του Ν.Γκάλη σε κάθε πόλη , έτσι κι η Ν.Furtado , θα πρέπει ν'ανάβει κάθε μέρα μια τεράστια λαμπάδα , ίσαμε το μπόι του Timbaland.

Πολύ κακός δίσκος , το "Mi Plan" , που ξεγύμνωσε τις αδυναμίες της Furtado , και απέδειξε με περίτρανο τρόπο , πως αν δεν υποστηρίζεται από μια βαρβάτη παραγωγή , είναι εντελώς για κλάματα...

Κάτι , σαν την Madonna ας πούμε...

Sorrow No 2 : Editors -In This Light And On This Evening

Οι Editors , ξεπατικώνουν , μέσα απ'τους άκομψους μαϊμουδισμούς του Tom Smith , τους Joy Division.

Γίνονται τώρα αυτά ?

Απογοήτευση , για την τεράστια ρηχότητα , του 3ου κατά σειρά l.p , του κατά τα άλλα πολλά υποσχόμενου group, απ'το Birmingham , που μας είχε συνηθίσει σε πράγματα, που γυάλιζαν μέσα στο σκοτάδι .

Το "In This Light And On This Evening" , είναι μια ιμιτασιόν κατάσταση , που θολώνει , αντί να φωτίζει , και γεννά ερωτηματικά ,τόσο για τις προθέσεις ,όσο και για το μέλλον των Editors.

Αν δηλαδή , τους ενδιαφέρει απλά και μόνο , να μιμούνται κάτι που πριν από 30 χρόνια , ήταν όντως επαναστατικό , έχει καλώς ....

Αν τους ενδιαφέρει όμως , να ξανακάνουν τον κόσμο να ανατριχιάσει , με singles , όπως το "BLOOD" , τότε θα πρέπει να κάνουν , αρκετό πετάλι στην ανηφόρα....

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "Papillion" , xωρίς , το εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο "it kicks like a sleep twich..."

Failure No 2 : Placebo - Battle For The Sun

Kαι ...ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό , για τον Brian Molko και την καρικατούρα , [όπως πλέον έχουν καταντήσει...] των Placebo.
Έχω την εντύπωση , ότι σε λίγα χρόνια από τώρα , η μοναδική χώρα ,όπου θα υπάρχει ανταπόκριση του κοινού , στις συναυλίες τους , θα είναι η Ελλάδα. [κι έχω πει πολλές φορές το γιατί...]
Οι Placebo , είναι απ'τα κάκιστα παραδείγματα , μουσικής εξέλιξης , και προόδου ενός συγκροτήματος , σε διάστημα μιας δεκαετίας ,[και λίγο παραπάνω...] αφού κάθε χρόνο , πηγαίνουν κυριολεκτικά , απ'το κακό , στο χειρότερο .
Μην αγοράσετε το "Battle For The Sun " , ούτε καν στις εκπτώσεις του Γενάρη !

Sorrow No 3 : Pet Shop Boys - Yes

Θυμάμαι σαν τώρα , όταν έβαλα στο cd player του αυτοκινήτου το "YES" , που μόλις είχα αγοράσει .

Μετά την πρώτη ακρόαση του εναρκτήριου "Love etc" είπα μέσα μου:"βρε μπας και...? "

Δυστυχώς .....όμως ...όχι .

Χαρακτηριστική περίπτωση l.p με ένα μόνο τραγούδι , να σώζεται απ'την υπόλοιπη , φλύαρη , ανούσια , και βαρετή εικόνα-φάντασμα , ενός ντουέτου , που κάποτε ήταν SUPER , μεγαλουργούσε , και που ξαφνικά , τους κάβλωσε να κάνουν ένα comeback , συνοδευόμενο και με το ανάλογο Tour , για τους γνωστούς-άγνωστους ...λόγους.

Κρίμα.

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "Love etc" . Aυτό και μόνο αυτό , χωρίς φόβο και με πολύ πάθος....

Failure No 3 : MUSE - THE RESISTANCE

Για τους Muse , δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσω και πολλά πράγματα .
Απ'το "Showbiz" και μετά , και με εξαίρεση το συμπαθητικό "Black Holes & Revelations" , μου είναι από παγερά αδιάφοροι , έως σφόδρα αντιπαθητικοί !
Ο τρόπος που κάνουν μουσική , μου φαίνεται εντελώς μεσαιωνικού τύπου , και τα τραγούδια τους , απευθύνονται σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους , με τους οποίους δεν αντέχω στο ίδιο δωμάτιο , για πάνω από 10 λεπτά ....[το έχω διαπιστώσει...]
Το "The Resistance" , λοιπόν , επαλήθευσε με τον καλύτερο τρόπο , τα "από μακριά κι αγαπημένοι" vibes , που εξ'αρχής νιώθω στο πετσί μου , όταν με κάποιον δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας , και χαίρομαι ιδιαίτερα , που η διαίσθησή μου , δεν με ξεγέλασε , για ακόμη μια φορά.
Μακριά...

Sorrow No 4 : Morrissey - Years Of Refusal

Πραγματικό Sorrow ! !

Aπ'το εξώφυλλο , μέχρι το επιπόλαιο "When I Last Spoke To Carol" ....

Aπ'το αχρείαστο ,"Something Is Squeezing My Skull" [τί να'ναι αυτό άραγε ??] μέχρι το κουραστικό "I'm O.k By Myself " .

O Morrissey χρειάζεται ένα break .

Kι εμείς , ένα break απ'αυτόν.

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Τα "Throwing My Arms Around Paris" και "That's How People Grow Old" , σίγουρα...

Αυτά , είναι ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ...