songsformyfuneral

Τhrough The Looking Glass - You're Lost Little Girl

2012-03-02T12:31:00.003+02:00

H Siouxsie , πάντα θαύμαζε τον Jim.
Tα ποιήματά του, τον τρόπο που απήγγειλε, τον ιδιαίτερο τρόπο που τραγουδούσε και προφανώς το στυλ με το οποίο τοποθετούσε σώμα και ψυχή, πάνω στη σκηνή.
Αυτός ΗΤΑΝ η σκηνή και είναι σίγουρο όσο και η χρεοκοπία της Ελλάδας, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ ξανά άλλος Morrison, ή έστω κάποιος που να του μοιάζει.
Η Siouxsie είχε πει κάποτε για το "Hello I Love You" , το οποίο επίσης έχει διασκευάσει live, ότι θα ήταν ίσως καλύτερα ο τίτλος του τραγουδιού να ήταν "Goodbye I Love You", θέλοντας να τονίσει προφανώς , ότι μπορείς να εξακολουθήσεις ν'αγαπάς κάποιον όχι μόνο όταν είσαι μαζί του, αλλά και όταν τον αποχαιρετάς για πάντα .
Για τη διασκευή στο "You're Lost Little Girl", έχω να πω ότι σίγουρα συγκαταλλέγεται ανάμεσα στις πιο αληθινά ποιοτικές , που έχουν γίνει σε τραγούδια του καλύτερου ίσως αμερικάνικου συγκροτήματος όλων των εποχών.
Φυσικά και δεν φτάνει με τίποτα το πρωτότυπο, αλλά σπάει ευχάριστα τη μελαγχολία μ'έναν περίεργο , σχεδόν εορταστικό χαρακτήρα , που μόνο παράταιρος δεν ακούγεται και δένει απόλυτα με τις πιο όμορφες αοριστολογίες που έχουν μελοποιηθεί ποτέ.

Cover Version Rate : 6/10

Through The looking Glass - Strange Fruit

2012-02-24T12:09:00.000+02:00

Φτάνοντας στα μισά του "Through The Looking Glass", νιώθω πραγματική ανατριχίλα κάθε φορά πρέπει να αντιμετωπίσω το πιο σπουδαίο τραγούδι αυτού του δίσκου.

Το "Strange Fruit" , δεν είναι ένα απλό τραγούδι.

Είναι ένα απ'τα σημαντικότερα αριστουργήματα που γράφτηκαν τον περασμένο αιώνα.

Ένας Jazz-protest ύμνος, που ο Abel Meeropol έγραψε αρχικά σαν ποίημα και στη συνέχεια μελοποίησε ο ίδιος, κάνοντας τον ιδιοκτήτη του θρυλικού Cafe Society , Barney Josephson να πάθει την πλάκα της ζωής του όταν το πρωτοάκουσε απ'τον ίδιο τον Meeropol, με την συνοδεία της συζύγου του και της τραγουδίστριας Laura Duncan.

Ο Josephson ήταν αυτός που έκανε γνωστό το τραγούδι στη Billie Holiday, προσπαθώντας ταυτόχρονα να την πείσει να το ερμηνεύσει, αφού το "Strange Fruit" ταίριαζε απόλυτα στο στυλ του νεοϋορκέζικου club, που διαφημιζόταν ως το "The Right Place For The Wrong People" της εποχής, με σύνθημα το "φερόμαστε σε όλους μας τους πελάτες το ίδιο", υπονοώντας καθαρά την απουσία ρατσιστικών φαινομένων που παρατηρούνταν σε παρόμοια στέκια της εποχής όπως το Cotton Club.

Έτσι κι έγινε.

Η Lady Day, πρωτοτραγούδησε το "Strange Fruit" στο Cafe Society το 1939, ενώ την ίδια χρονιά, αναγκάστηκε να μεταπηδήσει προσωρινά απ'την Columbia στην Commodore , προκειμένου να να το ηχογραφήσει, αφού στην Columbia υπήρχαν αρκετές ενστάσεις και ο σχετικός φόβος για τις συνέπειες που μπορεί να είχε η εταιρεία, εξαιτίας του φανερά αντιρατσιστικού χαρακτήρα των στίχων.

Λέγεται ότι κάθε φορά που η Holiday ερμήνευε το "Strange Fruit" στο Cafe Society, τα φώτα χαμήλωναν, τα γκαρσόνια σταμάταγαν αυτόματα να σερβίρουν, επικρατούσε απόλυτη σιωπή και ποτέ ...μα ποτέ μετά το τέλος του τραγουδιού, δεν υπήρξε κάποιο encore.

Αυτό ήταν πάντα το ΤΕΛΟΣ.(ακριβώς για να μείνει στους ακροατές, η γεύση κι ο προβληματισμός του συγκεκριμένου τραγουδιού κι όχι κάτι άλλο...)

Το "Strange Fruit", είναι απ'τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου και είμαι σίγουρος πως θα το κουβαλάω μέσα μου(όπως και ολόκληρο το "Through The Looking Glass")μέχρι να εγκαταλείψω τα εγκόσμια.

Επίσης, παρ'όλο που έχω υπερασπιστεί σθεναρά στο παρελθόν την στάση μου, ότι δηλ. "εγώ μοιράζομαι μόνο hangovers", το συγκεκριμένο τραγούδι, μου δημιουργεί μια σειρά από αγχωτικά deadlines , που έχουν να κάνουν με την μεταδοτικότητα, την συνακρόαση και την κοινοκτημοσύνη ήχου,εικόνας και μυρωδιάς.

Πιστεύω να προλάβω...

Όσον αφορά τη διασκευή, πραγματικά δεν έχω λόγια και δεν θα κάτσω τώρα να ξεβρακωθώ εντελώς , αναλύoντας τί ακριβώς παθαίνω κάθε φορά που ακούω τη Siouxsie.

Nομίζω πως πρόκειται για τη μακράν καλύτερη διασκευή της καριέρας της και για μία απ'τις 5-6 καλύτερες ερμηνείες της EVER .

Μια mission impossible, που καταλήγει σε θρίαμβο !

Καταλυτικό ρόλο στο feeling, η βιόλα της Jocelyn Pook.

Για μένα, αριστούργημα & αξία ανεκτίμητη !

Cover Version Rate : 10/10(και λίγα βάζω...)

Through The Looking Glass - This Wheel's On Fire

2012-02-17T12:39:00.001+02:00

To "This Wheel's On Fire", μία σύνθεση των B.Dylan & Rick Danko, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1967,(λίγους μήνες μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, που είχε ο πρώτος με την Τriumph μοτοσυκλέτα του) στο υπόγειο του σπιτιού του Dylan, κοντά στο Woodstock,μαζί με μια σειρά άλλων τραγουδιών, που κυκλοφόρησαν τελικά το 1975, σαν ένα διπλό album με τίτλο, The Basement Tapes.
Eίχαν προηγηθεί βεβαίως το 1968, οι εξαιρετικές ηχογραφήσεις του ίδιου τραγουδιού, από τους The Band, στο "Music From Big Pink" και της Julie Driscoll με τους Brian Auger & The Trinity, καθώς και μια διασκευή των The Byrds το 1969, στο album τους, Dr.Byrds & Mr.Hyde.
Παρ'όλο που έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην υπερβατική φωνή της Julie Driscoll, η διασκευή της Siouxsie μεταφέρει την "φλεγόμενη ρόδα" σ'ένα ride της μιας ανάσας .
Ορχηστρικό new wave, με σπινταριστούς κυματισμούς που θα ζήλευε κι η πιο αρμονική ταλάντωση του κόσμου.
Καλπάζοντα μαύρα άλογα , κρεμαστοί κήποι, μπονσάι και κρυστάλλινοι καταρράκτες .
Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν με πείραξε ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν βρήκα στο youtube, την version των Basement Tapes.
Cover Version Rate:9/10

So Emotional...

2012-02-12T12:28:00.007+02:00

Δυστυχώς, η σπουδαιότερη μαύρη γυναικεία φωνή των τελευταίων 30 χρόνων, "έφυγε" χτες σε ηλικία 48 ετών.
Θυμάμαι ότι το album της, "Whitney" , είχε μπει στο σπίτι την ίδια μέρα με το "Actually" των Pet Shop Boys . Για την ακρίβεια , βγήκαν και τα δύο απ'την ίδια nylon σακούλα που έδινε τότε, το discobole της Γλυφάδας κι έπαιζαν σχεδόν σε καθημερινή βάση, το ένα μετά το άλλο, κάθε φορά που ο μπαμπάς αποφάσιζε ν'ακούσει μουσική. Ηappy Days...
Τρία χρόνια μετά, έκανα δώρο στη μαμά το "I'm Your Baby Tonight" κι έκτοτε , ακολούθησαν χιλιάδες βινύλια και cd, που απλά έκανα δώρο στον εαυτό μου.
Η ζωή της Whitney, οι συτηματικά λανθασμένες προσωπικές της επιλογές, η καταστροφική της σχέση με τον Bobby,οι καταχρήσεις κι η εξάρτησή της απ'την κοκαϊνη , είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους.
Αυτό που τελικά μένει σαν μια γλυκόπικρη γεύση, κάνοντας έναν πρόχειρο μετά θάνατον απολογισμό της καριέρας της, είναι ότι τελικά μια mezzo-soprano της δικής της εμβέλειας, έκανε ελάχιστα πράγματα σε σχέση με τις πραγματικές της δυνατότητες, αδικώντας κατάφορα τον εαυτό της και υποβιβάζοντας την καλλιτεχνική της αξία.
Η αυτοκαταστροφή, είναι σίγουρα το μεγαλύτερο αδίκημα που μπορεί να διαπράξει κάποιος, χωρίς να χρειαστεί να βλάψει τον διπλανό του κι η Whitney αποδείχτηκε πραγματικός εξπέρ στο συγκεκριμένο σπορ.
Παρ'όλα αυτά,θα παραμείνει για πάντα στη συνείδησή μου σαν ένα θεϊκό πλάσμα,μία πραγματική Star από μασίφ, που θα λάμπει για πάντα,ακόμα και στις πιο τραγικές της στιγμές.
Didn't she almost have it all ?

Through The Looking Glass - Trust In Me

2012-02-10T12:17:00.002+02:00

Το "Trust In Me", ήταν μια σύθεση των Robert & Richard Sherman, από την ταινία του 1967, με τίτλο , "The Jungle Book"
Οι αδερφοί Sherman, μόνιμοι σχεδόν συνεργάτες των studio-Disney, είχαν μεταξύ άλλων κερδίσει 2 Oscar, καλύτερου score και καλύτερου τραγουδιού("Chim Chim Cher-ee"), 3 χρόνια πριν, για την μουσική της ταινίας "Mary Poppins", ενώ θεωρούνται μέχρι και σήμερα, ως το πιο παραγωγικό συνθετικό-δίδυμο , στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η μεγαλύτερή τους επιτυχία στην pop μουσική, ήταν το τραγούδι "You're Sixteen" που αρχικά ερμήνευσε το 1960,ο rockabilly , Johnny Burnette, ενώ η διασκευή του 1974, από τον Ringo Starr,(με συμμετοχές Harry Nilsson & Paul McCartney) πήγε στο Νο 1 του Billboard.
Στο "Βιβλίο της Ζούγκλας", το "Trust In Me", είναι το τραγούδι με το οποίο, ο πανούργος αλλά κατά βάθος αδέξιος, ινδικός πύθωνας Kαα, προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Mόγλη, με τελικό σκοπό να τον υπνωτίσει και να τον καταβροχθίσει, κάτι που όμως δεν θα καταφέρει ποτέ...
Είναι μάλλον μια εντελώς παρανοϊκή σύμπτωση , το γεγονός ότι ο Sterling Holloway, ο ηθοποιός που δανείζει τη φωνή του στον πύθωνα Kaa, και τραγουδάει το "Trust In Me", συμμετείχε το 1946 σε μία ταινία με τίτλο "Sioux City Sue", όπου ακούγεται και η ομώνυμη super-country επιτυχία της εποχής !
Που να φανταζόταν ο Holloway, ότι 41 χρόνια μετά το "Sioux City Sue", μια άλλη, εντελώς διαφορετική Sioux , η Siouxsie Sioux , θα διασκεύαζε το "Trust In Me", με μοναδικό, σχεδόν υπνωτικό αισθησιασμό, που κανένα ερπετό , από καμία ζούγκλα του κόσμου , δεν θα μπορέσει ποτέ να κατακτήσει !
Ακούστε μόνο τον τρόπο που προφέρει,τραβώντας αργά και παρατεταμένα το "R"απ'τα μαλλιά , σε λέξεις όπως "around", "resist" και "trust"...
....RRRRRRRR...
Απλά κλείνεις τα μάτια, αφήνοντας πίσω , οριστικά και αμετάκλητα ό,τι έχεις και δεν έχεις , παρακαλώντας το "δηλητήριο" να είναι σε αρκετά ισχυρή δόση, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να ξυπνήσεις....ποτέ ξανά !
Cover Version Rate : 10/10

Through The Looking Glass-The Hall Of Mirrors

2012-02-03T12:03:00.000+02:00

Οι "νονοί" της ηλεκτρονικής μουσικής, κυκλοφορούσαν το 1977, το έκτο στη σειρά album τους, με τίτλο "Trans Europe Express", εγκαθιστώντας πλέον για τα καλά στη συνείδηση όλων, ότι το νέο αυτό είδος μουσικής, ήρθε για να μείνει.

Οι αυστηρά , πειθαρχημένες μελωδίες των τραγουδιών των Kraftwerk στον συγκεκριμένο δίσκο, ήταν η απόδειξη πως δεν πρόκειται για μια παρέα από ρομπότ, που μπαίνουν σ'ένα στούντιο και προγραμματίζουν τις κονσόλες, αλλά για ένα group πολύ πιο μπροστά απ'την εποχή του, με βαθιές human ρίζες, που εκτός απ'την πρωτοπορία του στον τρόπο που διαχειρίζεται τις μηχανικές του ήχου, μπορεί να γράψει εντελώς ανθρώπινες λούπες και ρεφρέν.

Η διασκευή στο "The Hall Of Mirrors", είναι μια μια upbeat version, που ισοπεδώνει ολοκληρωτικά τον πρωτόλειο ηλεκτρονικό ρομαντισμό των Kraftwerk, καταλύει οτιδήποτε φαντάζει περιττό,φλύαρο ή επαναλαμβανόμενο και αναδεικνύει αγέρωχα, την ουσία και τους εξαιρετικούς στίχους του κομματιού.

Είναι τόσο εθιστικά όμορφος ο τρόπος που οι Banshees κάνουν κτήμα τους κι εκτελούν το "The Hall Of Mirrors", αλλά ταυτόχρονα τόσο εντυπωσιακά απλός και απόλυτα κατανοητός, που έχω πεισθεί πλέον, πως η original version, βρίσκεται στο "Through The Looking Glass" , κι όχι στο "Trans Europe Express".

Ο προσηλυτισμός , σ'όλο του το μεγαλείο ! !

Cover Version Rate : 10/10

Through The Looking Glass-This Town Ain't Big Enough For Both Of Us

2012-01-27T12:45:00.000+02:00

Το "Through The Looking Glass", ξεκινάει με τη διασκευή στο πιο αναγνωρίσιμο ίσως τραγούδι των Sparks, που το 1974 έκαναν το δικό τους breakthrough, με το 3ο στη σειρά album τους,(το πρώτο, με την ετικέτα της Island) με τίτλο "Κimono My House" και παραγωγό τον Muff Winwood, τον μεγαλύτερο αδερφό του Steve Winwood.

Οι Sparks, παρά το γεγονός ότι δημιουργήθηκαν και γαλουχήθηκαν μουσικά στο L.A στα late 60's, με τις ευλογίες του Todd Rundgren, ήταν ένα απ'τα ελάχιστα αμερικάνικα συγκροτήματα της εποχής που δεν δίσταζαν σε κάθε ευκαιρία, να εκφράζουν δημόσια τον θαυμασμό τους, για ό,τι συνέβαινε στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού από βρετανικά συγκροτήματα, όπως οι Kinks, οι Pink Floyd και οι Who.

Η διασκευή στο "Τhis Town Ain't Big Enough For Both Of Us", ραφινάρει πανέμορφα το glam/rock των αδερφών Μael, προσθέτει νεύρο, post/punk ρυθμό,προάγοντας τα καταπληκτικά κρουστά του Budgie και τις φωνητικές-γαργάρες,( σήμα κατατεθέν) της Siouxsie.

Cover Version Rate: 7/10

Through The Looking Glass- The Introduction

2012-01-24T21:51:00.008+02:00

Μπορεί ν'ακούγεται εντελώς παιδικό ή αφελές , αλλά νιώθω τεράστια συναισθηματική φόρτιση ξεκινώντας το αφιέρωμα στο "Through The Looking Glass", κάτι που πιθανότατα συμβαίνει, γιατί ήθελα μανιωδώς να ξεκινήσω και να ολοκληρώσω επιτέλους, με τον τρόπο που περίπου είχα στο μυαλό μου, ένα καθαρά προσωπικό τάμα, στον κατά τη γνώμη μου,πιο σπουδαίο δίσκο με cover versions όλων των εποχών !

Η αξία του "Through The Looking Glass" , που σε 38 ημέρες από σήμερα, γιορτάζει αισίως τα 25 χρόνια απ'την κυκλοφορία του στη Μ.Βρετανία,καθώς και η θέση που το έχω τοποθετήσει στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά μου, έχουν σίγουρα καθαρά υποκειμενικά κριτήρια, αλλά θέλω να πιστεύω, πως και πολλοί από εσάς εκεί έξω που δεν μοιράζεστε απαραίτητα τη δική μου τρέλα με τη Siouxsie, θ'ακούσετε και θα διαβάσετε τις επόμενες εβδομάδες αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, που για μένα έχουν πάρει προ πολλού, συγκλονιστικές διαστάσεις.

Λίγα λόγια για το δίσκο: To "Through The Looking Glass" , κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου του 1987, σχεδόν ένα χρόνο μετά το "Tinderbox" και ενάμισι περίπου χρόνο πριν το "Peepshow".

H αρχική ιδέα, ήταν η δημιουργία ενός E.P, με διασκευές που άρεσαν στο group, αλλά επειδή το πράγμα "τσούλησε" καλύτερα απ'το αναμενόμενο κι οι πρώτες ηχογραφήσεις στο studio φάνηκαν να βγαίνουν εύκολα κι αβίαστα, η Siouxsie, o Steven κι ο Budgie αποφάσισαν να το προχωρήσουν κι άλλο.

Γιατί είναι τόσο σπουδαίο : Αν ρίξει κανείς μια πρόχειρη ματιά στα τραγούδια που αποφάσισαν να διασκευάσουν, καταλαβαίνει πολλά πράγματα για το ύφος, το προφίλ και τον τρόπο που ένα απ'τα πιο ουσιαστικά ασυμβίβαστα συγκροτήματα όλων των εποχών, αντιλαμβάνονταν τη μουσική.

Γίνεται επίσης αντιληπτό, ότι η μουσική και γενικότερα η τέχνη , δεν έχει και ΔΕΝ πρέπει να έχει σύνορα,ταμπέλες και καλούπια .

Ουσιαστικά δεν υπάρχει concept. Αντ'αυτού, βασιλεύει η πιο ευνομούμενη αναρχία ever.

Ο πατροπαράδοτος, σκληρός αμερικάνικος νότος κι οι ανθισμένες μανόλιες της αναγέννησης.

Το glam-rock βαγόνι, σ'ένα rollercoaster με οδηγό τη βιόλα της Jocelyn Pook !

To club 100, το Whiskey A Go-Go και το CBGB σ'ένα joint !

To ιερό βιβλίο της ζούγκλας και ο ηλεκτρονικός-ανελέητος, αυτοκινητόδρομος του Dusseldorf !

Βasement tapes, μυρωδιές από ζεστό αίμα, ένα ξεχασμένο "όπλο",μεταλλαγμένα blues και παράξενα...φρούτα με μυρωδιά Ν.Ορλεάνης.

Δηλαδή, σκέτη μαγεία ! !

Πώς θα γίνει : Απ'αυτή την Παρασκευή, και κάθε Παρασκευή για τις επόμενες 10 εβδομάδες,(όσα δηλαδή και τα τραγούδια του δίσκου) θα παρουσιάζεται μέσα απ'το άθλιο αυτό blog, ένα κομμάτι τη φορά, σ'αντιπαραβολή με την αυθεντική εκτέλεση,(όπου αυτό είναι δυνατόν....ελέω youtube) καθώς και κάποιες βασικές πληροφορίες για κάθε track ξεχωριστά.

Εν τέλει: Το "Through The Looking Glass" , δεν είναι ένας απλός δίσκος με διασκευές.(βλέπε Toto).

Εσωκλείει μέσα του, τεράστιο μουσικό πλούτο, κληρονομιές αιώνων από φαινομενικά ετερόκλητα είδη, παντρεύει επαναστάσεις, αναμοχλεύει συγγένειες, αλλά προπάντων αναδεικνύει το αυθεντικό και το πρωτότυπο, μορφώνοντας τον ακροατή με παραβολές αξιοζήλευτες στην εκφορά του λόγου και τον τρόπο που αυτές δίνονται.

Stay tuned...

Dusty Springfield - Donnez Moi ( Give It To Me)

2012-01-08T17:06:00.007+02:00

To 1982, τρία χρόνια μετά το "Living Without Your Love", πέντε χρόνια πριν την συνεργασία της με τους Pet Shop Boys και οκτώ χρόνια πριν το "Reputation", η Dusty, έχει συμφιλιωθεί πλέον στην ιδέα , ότι κάθε φορά που είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει ένα νέο της album, η εταιρεία με την οποία έχει υπογράψει συμβόλαιο, θα πουληθεί, θα συγχωνευτεί ή θα βαρέσει κανόνι...

Έτσι λοιπόν, το "White Heat", κυκλοφορεί εν τέλει κάτω από την ετικέτα της Casablanca Records, μιας εταιρείας με Disco προφίλ, μόνο στην Αμερική και τον Καναδά.

Τη μερίδα του λέοντος στις συνθέσεις των τραγουδιών , έχει ο Jean-Alain Roussel, ενώ την παραγωγή, συνυπογράφει η ίδια , μαζί με τον Howard Steele και το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό, απ'αυτό που η Dusty είχε συνηθίσει το φανατικό κοινό της μέχρι τότε.

Το πρώτο τραγούδι, με τίτλο "Donnez Moi" , είναι κατά γενική παραδοχή, ό,τι πιο αναπάντεχο, προκλητικό και ασυνήθιστο για τα δεδομένα της Dusty, λαμβάνοντας υπ'όψη το ρεπερτόριό της τα προηγούμενα χρόνια και παραπέμπει περισσότερο σε συνεργασία Moroder/Summer ή σε κάποιους pop-νεορομαντικούς της εποχής , που τα synthesizer ήταν το βούτυρο στο ψωμί τους.

Δεν υπάρχει άλλο τραγούδι, στο οποίο η σπουδαιότερη λευκή φωνή όλων των εποχών, να ξεστομίζει ατάκες του στυλ..."έλα να μου το δώσεις" , "γάμησέ με" ή "χύνω-χύνω-χύνω"(στα γαλλικά βεβαίως..).

Νομίζω πως μόνο η Dusty, θα κατάφερνε να πει ένα τέτοιο , κατ'ουσίαν Disco-καψουροτράγουδο, χωρίς όχι μόνο να γελοιοποιηθεί, αλλά να κάνει τον ακροατή να ανατριχιάζει και να μένει με το στόμα ανοιχτό, νομίζοντας ότι πρόκειται για το πιο αληθινό και βαθιά εξομολογητικό, ερωτικό ξέσπασμα EVER !

Ίσως σ'αυτό να έπαιξαν σημαντικό ρόλο και τα προσωπικά της βιώματα, αφού ο πουριτανισμός και η υποκρισία, την ανάγκασαν μια ζωή να είναι τρομερά εσωστρεφής, μη θέλοντας να δώσει τροφή για σχόλια που αφορούσαν την ερωτική της ζωή, που μόνο straight δεν ήταν...

Κάθε φορά που ακούω, στη μέση κάπου του τραγουδιού, τη φράση "tu penses jamais..", νιώθω τη συνεσταλμένη ωμότητα, μιας πραγματικά περήφανης ντίβας με αριστοκρατικό στυλ , που όμοιά της ΔΕΝ πρόκειται να υπάρξει ...JAMAIS ! ! !

Πέρα όμως απ'το συγκεκριμένο track, το "White Heat" είναι ένας καταπληκτικός δίσκος(ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου της Dusty) που τα έχει όλα .

Pop, Rock, Disco, νεορομαντισμός και New Wave, τραγουδάρες όπως τα "Time Again And Again", "I Don't Think We Could Ever Be Friends" , "Don't Call It Love" και συναίσθημα που χτυπάει κατευθείαν νεύρο !

Credits: 1). To "Loosing You(Just A Memory)", δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή παλαιότερή της επιτυχία. Είναι διασκευή σ'ένα τραγούδι του Elvis Costello,("Just A Memory") που αρχικά κυκλοφόρησε ως b-side στο single "Νew Amsterdam" του 1980 και αργότερα συμπεριλήφθηκε στη συλλογή του με τίτλο "Ten Bloody Marys & Ten How's Your Fathers".

2).Στη σύνθεση του "I Don't Think We Could Ever Be Friends", σεβαστό μερίδιο έχει και ο Sting(ναι...ο γνωστός ! !μπρρρρ...) ο οποίος είχε συνεργαστεί ξανά με τον Jean-Alain Roussel, στο album των POLICE , "Ghost In The Machine" του 1981, όπου ο Roussel, παιζει πιάνο στο κομμάτι , "Every Little Thing She Does Is Magic".

I Migliori Auguri,από πίσω...

2012-01-03T06:38:00.012+02:00

Το ξέρετε ότι με τις ευχές δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά. Τις περισσότερες φορές με κάνουν και νιώθω ηλίθιος.
Οι μέρες αρχίζουν και πάλι να μεγαλώνουν, αν και αυτή τη στιγμή αισθάνομαι περισσότερο σαν βαμπιριασμένος τσάτσος,που τρώει κοτόσουπα σε πλαστικό στην Ακομινάτου,(λίγο κλεμμένο αυτό το τελευταίο, αλλά μ'αρέσει αυτή που κάποτε το'γραψε...) παρά σαν τον Captain Beefheart στο τρελό θηριοτροφείο.
Θέλω οπωσδήποτε μέσα στο 2012, να κάνω ένα αφιέρωμα στο "Through The Looking Glass" των Siouxsie & The Banshees, track by track, αφού για μένα είναι ο καλύτερος δίσκος με cover versions , όλων των εποχών.
Το επόμενο post, θα ρίναι αφιερωμένο στο πιο provocative-sexy κομμάτι που είπε ποτέ η Dusty Springfield, από έναν δίσκο, με αριστουργηματικές ερμηνείες, της καλύτερης γυναικείας φωνής EVER, που θα μείνει όμως για πάντα κάτω απ'τη σκιά του Memphis...
Ξεκινάω το 2012 μ'αυτά που αγαπάω πραγματικά πολύ.
Τις 2 γυναίκες που λατρεύω, για διαφορετικούς λόγους την καθεμιά,που όμως θα τις έχω τοποθετημένες για πάντα στο μυαλό μου, ως δύο απ'τα πιο ζωτικά , συγκοινωνούντα δοχεία της μουσικής μου παιδείας.
Η Αγία, προσωπική μου Τριάδα...(αν σ'αυτές προστεθεί κι η Kate), αδιαίρετη και ομοούσια, για πάντα !
Άντε και με μια ευχή-επιθυμία, για το "Νέον Έτος" που παίζει πιο κάτω...
This is...HARD(G)ORE ! !

ΤHE BEST ALBUMS 2011 No1:Robbie Robertson-How To Become A Clairvoyant

2011-12-20T13:01:00.002+02:00

Δεν υπάρχει λόγος ν'αρχίσω την πολυλογία, για κάποιον μουσικό, τόσο σπουδαίο, όσο ο Robbie Robertson.
Όσοι δεν τον γνωρίζετε,(μα γιατί ? ? ?) καλό θα ήταν ν'αφιερώσετε λίγο χρόνο...(ξεκλέψτε λίγο απ'τους My Morning Jacket & τους Αrcade Fire και δεν θα βγείτε ζημιωμένοι)
Το "How To Become A Clairvoyant", είναι για μένα ο πληρέστερος δίσκος της χρονιάς.
Ευχαριστώ και φέτος, όλους όσους τίμησαν το άθλιο αυτό blog, διαβάζοντας, ακούγοντας,σχολιάζοντας ή συμμετέχοντας απλά με την σκέψη σε κάποιο απ'τα posts του Countdown.
Θέλω επίσης να σημειώσω, ότι ο φετινός σχολιασμός της blogovision στο σχετικό blog, ήταν απολαυστικά καυστικός και χιουμοριστικά αιχμηρός.Μπράβο σας παιδιά και χαράς το κουράγιο και την υπομονή σας...
Συγγνώμη για τα τυχόν ορθογραφικά ή άλλα λάθη, αλλά τα κείμενα γράφτηκαν κάτω από μεγάλη πίεση χρόνου και "ανέβηκαν" όλα , (εκτός από ένα..)ύστερα από σχετικό προγραμματισμό, στη "1.01", τιμής ένεκεν , σ'ένα live που πριν από πολλά χρόνια μου άλλαξε εντελώς τη ζωή και τον τρόπο που ακούω μουσική.
Τhanks again...and again..

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon - So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-SuckIt And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside
6.The Kills-Blood Pressures
5.Fleet Foxes-Helplessness Blues
4.Jay-Z & Kanye West-Watch The Throne
3.PJ Harvey-Let England Shake
2.Danger Mouse & Daniele Luppi-Rome

ΤΗΕ ΒEST ALBUMS 2011 No 2 : Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

2011-12-19T13:01:00.002+02:00

Τελευταία στιγμή άλλαξα γνώμη, κι από Νο 1, το κατεβάζω μια θέση,(χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί...) αν και προσωπικά δεν θεωρώ ότι έχει και μεγάλη σημασία , αφού και στα δύο πρώτα albums της λίστας μου, αφιέρωσα τις ίδιες "ακουστικές εργατοώρες" και ίσως αν η ψηφοφορία ξαναγινόταν μετά από ένα μήνα, η κατάταξη να ήταν διαφορετική.
Οι Τελευταίες Μέρες Της Πομπηίας , ενορχηστρωμένες με Ρωμαϊκό ταμπεραμέντο, Jack White,Norah Jones(στα πολύ καλά της) και πανέμορφα συνεχόμενα ιντερλούδια που συνθέτουν ένα απολαυστικά, μελαγχολικό score.
1 more to go...(master, σε καταριέμαι κάθε μέρα που με βάζεις και γράφω ολόκληρο το κατεβατό...με τη λίστα ! την έχω μάθει πια απ'έξω ! μπρρρ...)

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Τοm Waits-bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go! Team - Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound- Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside
6.The Kills-Blood Pressures
5.Fleet Foxes - Helplessness Blues
4.Jay-Z & Kanye West - Watch The Throne
3.PJ Harvey-Let England Shake

ΤΗΕ BEST ALBUMS 2011 No3:PJ Harvey-Let England Shake

2011-12-18T13:01:00.000+02:00

Oι Flood,Mick Harvey,John Parish και η πιο χαρισματική singer/songwriter της τελευταίας 20ετίας, κλείνονται σ'έναν καθεδρικό ναό στο ξεχασμένο Dorset της Μεγάλης Βρετανίας, αναπολούν γεγονότα από τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, απολαμβάνουν πανοραμικά τη θάλασσα, μιλούν τη γλώσσα του H.Pinter, του Τ.S Eliot, ενώ τα βράδυα παίζουν με τις σκιές του S.Dali και του J.Morrison.
Φοβερή ατμόσφαιρα και τρομακτικές περιγραφές.
Eίναι το μοναδικό album του 2011, για το οποίο είμαι πραγματικά σίγουρος, ότι δεν θα φθαρεί εύκολα στ'αυτιά μου, τα επόμενα χρόνια.

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside
6.The Kills-Blood Pressures
5.Fleet Foxes-Helplessness Blues
4.Jay-Z & Kanye West-Watch The Throne

THE BEST ALBUMS 2011 No4:Jay-Z & Kanye West-Watch The Throne

2011-12-17T13:01:00.001+02:00

Μπορεί ο Drake να επιστράτευσε φέτος, μέχρι και τη "μαγική" φυσαρμόνικα του Stevie Wonder,("Doing It Wrong") στο album του "Take Care" , αλλά το φαντασμαγορικό-υπερηχητικό, "Watch The Throne", είναι για μένα με τεράστια διαφορά ,ο καλύτερος δίσκος στο είδος του, για το 2011.
Επιβλητική υπερπαραγωγή και τεράστιο τουπέ επίδειξης δύναμης, που στην προκειμένη περίπτωση δεν μ'ενοχλούν καθόλου, γιατί οι Κanye West & Jay-z, γνωρίζουν τέλεια τους κανόνες του παιχνιδιού,τα υποστηρίζουν και τα δικαιολογούν απόλυτα, μέχρι τελευταίας ράβδου χρυσού !
Το "Watch The Throne" είναι ένα απότομο και παρατεταμένο "Lift Off" , με τους δύο "Μίδες" , να εναλλάσονται τα κουπλέ πάνω στα "samples", με συντονισμό και ακρίβεια κοριτσιών συγχρονισμένης κολύμβησης.
Η εμφάνιση της Beyonce, είναι το λιγότερο αυτοκρατορική, ο Frank Ocean αποκάλυψη, και αν μου ζητούσαν να φτιάξω ένα μεγάλο video clip , για την παρουσίαση του δίσκου, θα διάλεγα εικόνες από το έπος του John Huston, "The Man Who Would Be King", με τους Michael Caine & Sean Connery.
Έφτασα αισίως τα 35, για να μάθω πώς ακούγεται ο Kipling !

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside
6.The Kills-Blood Pressures
5.Fleet Foxes-Helplessness Blues

ΤΗΕ ΒΕST ALBUMS 2011 No5:Fleet Foxes-Helplessness Blues

2011-12-16T13:01:00.001+02:00

To Seattle ζει και βασιλεύει !
Αυτή τη φορά, σε πιο γήινα ηχοχρώματα και με τη μυρωδιά του νωπού ακόμα , απ'την βροχή, χώματος.
Σ'ένα σχόλιο κάποιου ακροατή στο youtube, διάβασα πως το "The Shrine/An Argument" , που τυγχάνει να είναι κι ένα απ'τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια της χρονιάς, "είναι το Paranoid Android της Folk".
Δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις, όσον αφορά τη Folk μουσική, κι έτσι δεν μπορώ να πω αν συμφωνώ ή διαφωνώ με την συγκεκριμένη άποψη, αλλά μ'άρέσουν οι άνθρωποι που γράφουν τόσο συναισθηματικά φορτισμένοι για τη μουσική και παθιάζονται τόσο, με αφορμή ένα τραγούδι.
Το "Helplessness Blues" ήταν απ'τους δίσκους που ένιωσα κυριολεκτικά,στο πετσί μου το 2011, κι όχι πάντα αναίμακτα...
Έτσι είναι αυτά όμως.

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside
6.The Kills-Blood Pressures

THE BEST ALBUMS 2011 No6:The Kills-Blood Pressures

2011-12-15T13:01:00.000+02:00

H Κaren O των Yeah Yeah Yeahs και η Alison, είναι σίγουρα οι 2 πιο αγαπημένες μου γυναικείες φωνές & προσωπικότητες, της τελευταίας δεκαετίας.
Οι Kills, όπως και οι Dead Weather, θα ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό χωρίς την υπέροχη φωνάρα της Alison, που ξαναδίνει στο αίμα το ανοιχτό, κόκκινο χρώμα που πρέπει να έχει και προκαλεί ρίγη & chills σε ανθρώπους που γουστάρουν να είναι "sub", όχι λόγω ψυχολογίας, αλλά για να υποβάλουν τα σέβη τους, τον απόλυτο θαυμασμό και την αφοσίωσή τους, στο σπάνιο και το ανώτερο.
Δεν χρειάζονται μαστίγια, για να "τα κάνεις πάνω σου"....

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go! Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax
7.Tapes'n'Tapes-Outside

THE BEST ALBUMS 2011 No7:Tapes'n'Tapes-Outside

2011-12-14T13:01:00.003+02:00

To συγκρότημα απ'τη Minneapolis , το είχα ξεχωρίσει απ'το "Walk It Off" του 2008, και η αλήθεια είναι πως αυτό που κάνουν, ακούγεται εντελώς...μα εντελώς εκτός εποχής !
Η raw αισθητική του "κρεμάστε τους ψηλά" και η στάχτη που έχει ξεμείνει στο βάζο απ'την αποτέφρωση του Joe Strummer,δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν "δένουν", αλλά "για δέσιμο" είναι σίγουρα!
"Τρένα φαντάσματα", μονοσάνδαλες cougars που κάνουν καθυστερημένα delivery, wedding cakes σε μπουκωμένους νεόνυμφους και η φτηνή σαμπάνια, ν'αντικαθιστά επί μονίμου βάσεως ,το στοματικό διάλυμα σε Motels, με νοτισμένους καθρέφτες & παχιά μοκέτα που θέλει επειγόντως καθάρισμα με αφρό.
Ψέμα, ούτε για δείγμα...

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light
8.Atlas Sound-Parallax

ΤHE BEST ALBUMS 2011 No8:Atlas Sound-Parallax

2011-12-13T13:01:00.003+02:00

O Cox, ήταν για μένα μία απ'τις ελάχιστες νέες αποκαλύψεις της χρονιάς, που με έκανε να νιώσω πραγματικά ότι δεν χάνω το χρόνο μου, ακούγοντας το "Parallax".
Mακάρι το μουσικόφιλο αμερικάνικο κοινό, να στήριζε περισσότερο τέτοιους νέους,ελπιδοφόρους καλλιτέχνες, που πιστέψτε με, υπάρχουν , αλλά δυστυχώς τους τρώει το μαύρο σκοτάδι.
Για την Ελλάδα, ούτε λόγος...(ποιος? τί? που?...άντε και καλό ρεβεγιόν...Τώρα συνενοηθήκαμε! Φτου! )
Εξάλλου, για να εκτιμήσει κάποιος κομμάτια όπως το "Te Amo" ή το "Mona Lisa", θα πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον,μία στοιχειώδη ευγένεια. Τί είναι αυτό ?
Είναι ας πούμε ο τρόπος που ένας "ελαφοκυνηγός", σκοτώνει, χωρίς να διακορεύει το θήραμά του.

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykki Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts
9.Foo Fighters-Wasting Light

ΤHE BEST ALBUMS 2011 No9:Foo Fighters-Wasting Light

2011-12-12T13:01:00.002+02:00

Η επιστροφή του Grohl, φαντάζει σε πολλούς σαν το πολυαναμενόμενο comeback ενός σούπερ-ήρωα του αμερικάνικου rock των 90's, κάτι που δεν είναι απαραιτήτως κακό και τελικά, δεν είναι μόνο το σκληροπυρηνικό fan-base των F.F που μπορεί να περάσει καλά και να πορωθεί με το "Wasting Light".
Eμένα μου θύμισε το group στα πρώτα, ένδοξά του χρόνια, τότε που δεν είχε ακόμα καταλαγιάσει τελείως ο "θόρυβος του Seattle", ενώ στην πραγματικότητα, τα πάντα άλλαζαν οριστικά και αμετάκλητα προς το χειρότερο.
Πολύ ζωντανός δίσκος, τραγούδια με σπονδυλική στήλη και επιτέλους...ΡΕΦΡΕΝ !

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-Suck It And See
10.The Go!Team-Rolling Blackouts

THE BEST ALBUMS 2011 No10:The Go! Team-Rolling Blackouts

2011-12-11T13:01:00.001+02:00

Eπειδή κατά βάθος είμαι ένα καταπιεσμένο ρεμάλι της κοινωνίας με ψυχή party-animal, που εδώ και κάμποσα χρόνια έχω καταλάβει ότι σ'όλη μου τη ζωή συναναστρέφομαι με τους πλέον ενδεδειγμένα, "λάθος ανθρώπους", ζω σε λάθος χώρα και μιλάω "γλώσσα λανθάνουσα",έχω αρχίσει να διασκεδάζω με την όλη κατάσταση, και δίσκοι σαν το "Rolling Blackouts" συντελούν τα μέγιστα σ'αυτό.
Το τρίτο l.p μιας βρετανικής μουσικής κολεκτίβας, προκαλεί συναισθήματα ακατάσχετης ευφορίας, έκκριση ντοπαμίνης και σχεδόν instrumental οργασμικές εκτονώσεις.
Το "Made The Road By Walking" των Μenahan Street band, σε συσκευασία Johnson & Johnson, "όχι πια δάκρυα"....
Oι λογιστές , μακρυά...

20.R.E.M-Collapse Ιnto Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes
11.Arctic Monkeys-SuckIt And See

THE BEST ALBUMS 2011 No 11:Arctic Monkeys-Suck It And See

2011-12-10T13:01:00.002+02:00

O Alex Turner, πολύ θα ήθελε να διέθετε το 1% της ιδιοφυίας του Ray Davies ενώ θα επιθυμούσε διακαώς , να καταφέρει κάποτε να φτιάξει έναν δίσκο που να μοιάζει έστω και απειροελάχιστα με το "White Album".
Ευσεβείς πόθοι, ενός ταλαντούχου και υπερφιλόδοξου νέου, που μέχρι στιγμής , έχει καταφέρει και συνθέτει κατά γενική παραδοχή, όμορφα τραγουδάκια που έχουν αισίως γεμίσει so far,4 cd(+1 ακόμα παρέα με τον Miles kane)παρουσιάζοντας την τελευταία δουλειά των Arctic Monkeys , μ'ένα εξώφυλλο που έχει κάτι απ'το μίνιμαλ , άσπρο, του λευκού άλμπουμ.
Δηλαδή , επιτυχία 50%, σ'έναν τέτοιο "άπιαστο" στόχο, ισοδυναμεί με super θρίαμβο, όχι αστεία...(και δεν το λέω ειρωνικά)
Το "Suck It And See", είναι δίσκος με όμορφη Rock-ακουστική,προβλέψιμη παραγωγή, ισομετρικά κατανεμημένο ηλεκτρισμό δίχως υπερβολές και εντυπωσιακά κατά τη γνώμη μου, lyrics.

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21
12.Lykke Li-Wounded Rhymes

ΤHE BEST ALBUMS 2011 N0 12: Lykke Li-Wounded Rhymes

2011-12-09T13:01:00.001+02:00

Aν ήμουν παραγωγός, κι έπρεπε να διαλέξω μία γυναίκα για να διασκευάσει το "Remember (Walkin' In The Sand)" των Sangri-Las, η πρώτη που θα 'ρχόταν στο καμμένο μου μυαλό, θα ήταν η Lykke Li.
Tαλαντούχα, singer-songwriter,που αν είχε αμερικάνικες κι όχι σουηδικές ρίζες, νομίζω ότι θα βάδιζε περισσότερο στα χνάρια της Jackie Deshannon, παρά της Carol King.
H αβίαστη γοητεία μιας νιότης που "δεν καταλαβαίνει Χριστό" και πληγές που δεν γίνονται αντιληπτές, γιατί παραείναι ζεστές...
Υouth knows no pain...

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Toma Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake
13.Adele-21

THE BEST ALBUMS 2011 No13:Adele-21

2011-12-08T13:01:00.000+02:00

Φωνάρα, chunky, αληθινή και με άποψη...
Όσοι παρακολουθούν το άθλιο αυτό blog, θα θυμούνται ότι τη χρονιά που η αρκετά φτηνή-(όπως είχα προβλέψει, κι όπως τελικά αποδείχτηκε..)Duffy, έσπαγε κάθε ρεκόρ με τις μαϊμουδιές της, είχα εκδηλώσει τη συμπάθειά μου προς την Adele, που μόλις είχε κάνει το ντεμπούτο της τότε με το "19".
Το "21" έχει ποιότητα και δείχνει ότι η "χοντρούλα" έχει ταλέντο,κότσια και μέλλον...
Τhe best is yet to come....

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut
14.James Blake-James Blake

THE BEST ALBUMS 2011 No 14 : James Blake-James Blake

2011-12-07T13:01:00.002+02:00

To ντεμπούτο του Βρετανού James Blake, πρέπει να ομολογήσω ότι είναι απ'τα albums που πραγματικά δεν μπορώ να βγάλω ένα ασφαλές συμπέρασμα, για το αν πρόκειται για dub-αποτσίγαρα πάνω σ'ένα τσακισμένο sub-woofer ή για ένα γαμάτο soulful-synth, ηλεκτρόνιο, που αντανακλά την μουντή λάμψη της Laurie Anderson, την ερωτεύσιμη θλίψη του Bill Withers και την doomed κληρονομιά του Bristol.
Απόφασίζω να διαλέξω τη θετική οπτική γωνία, αυτή που μου υπαγορεύει το συναίσθημά μου, κάθε φορά που ακούω την πανέξυπνη και καλοδουλεμένη διασκευή του, στο κομμάτι της "απούσας για φέτος"(τουλάχιστον για μένα...) Feist.
Yπνωτίζει ωραία..

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself
15.Kate Bush-Director's Cut

THE BEST ALBUMS 2011 No 15:Kate Bush - Director's Cut

2011-12-06T13:01:00.001+02:00

Δεν νομίζω πως μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι η Kate Bush, που είχε μάλιστα 2 νέες κυκλοφορίες μέσα στη χρονιά(Director's Cut & 50 Words For Snow) "διασκευάζει" τραγούδια απ'τα "The Red Shoes"&"The Sensual World".
Ένα πιο ακριβές ρήμα για την περίπτωση του Director's Cut, θα ήταν ίσως το "επανεπισκέπτεται"...
Τα vocals και τα drums είναι ολοκαίνουργια σ'όλα τα tracks, που σε κάποιες περιπτώσεις, επεκτείνονται,μετονομάζονται(βλέπε "Flower Of The Mountain"...το πάλαι ποτέ "The Sensual World") ,ή αποπνέουν μια νέα δυναμική φρεσκάδα(The Song Of Solomon & Deeper Understanding) που δείχνει για ποιο ακριβώς λόγο, η Florence και κάποιες σαν κι αυτή, θ'αποτελούν για πάντα, 1/2 μ....τριχα , στον αειθαλή, Αμαζώνιο- "bush" της θεάς Kate.(sorry για την κακία , αλλά θα'σκαγα...)
Για μένα, το Director's Cut, είναι μια πλειάδα ραψωδιών, που συστήνουν τη γνωστή σε όλους Οδύσσεια, με χαρακτηριστικά ιρλανδικής νουβέλας που περιγράφει τα γεγονότα μίας μόνο ημέρας σε 800 σελίδες, διατηρώντας αρχή και happy ending, αλλάζοντας όμως τη διαδρομή,τα pit-stop και τη χροιά του μπάσου.
Όσοι "devoted", προσέλθετε...για το πιο γαμάτο Revisited-trip !

20.R.E.M-Collapse Into Now
19.Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits-Bad As Me
16.Magazine-No Thyself

ΤΗE BEST ALBUMS 2011 No 16: MAGAZINE-No Thyself

2011-12-05T13:01:00.002+02:00

Οι Magazine και ο H.Devoto, δεν μ'αρέσουν έτσι απλά...Τους αγαπάω αληθινά, και είναι τουλάχιστον συγκινητικό για ένα group που ήταν active για μόλις 4 χρόνια, ('77-'81)να επιστρέφει ύστερα από 3 δεκαετίες μ'ένα τόσο καλό δίσκο.
Ένας απ'τους λόγους που έχω τόσες "παλιοσειρές" φέτος στη λίστα μου,(γιατί ακολουθούν και άλλοι...)είναι γιατί τα τελευταία 5-6 χρόνια νιώθω πολλές φορές ότι ασχολούμαστε με μαλακίες, μεγαλοποιώντας καλλιτέχνες και γκρουπάκια της σειράς, που κανένας δεν θα θυμάται, όχι ύστερα από 30, αλλά ούτε και σε 10 χρόνια από τώρα.
Ο βασικότερος όμως λόγος, είναι ότι πραγματικά μ'αρέσουν οι μουσικές τους,τα τραγούδια τους και ο τρόπος που καταφέρνουν να επιβιώνουν στο σημερινό χαοτικό μουσικό status του διαδικτύου, με το σπαθί τους.
Ακούω τη φωνή του Devoto,στο "Do The Meaning" και νομίζω πως πρόκειται για bonus track του "Secondhand Daylight" σε νέα deluxe έκδοση.
Και μοιραία σκέφτομαι για το που θα βρίσκονται το 2030, ας πούμε οι Arcade Fire και με πιάνουν τα γέλια...

20. R.E.M-Collapse Into Now
19. Paul Simon- So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of Light
17.Tom Waits - Bad As Me

THE BEST ALBUMS 2011 No 17:Tom Waits-Bad As Me

2011-12-04T13:01:00.001+02:00

O τύπος με το "χειρότερο συκώτι" σ'αυτή εδώ τη λίστα!
Αυτός που κάποτε δήλωσε ότι "το πιάνο έπινε...όχι εγώ ", ενώ προέτρεψε τον M.Jackson,ν'αγοράσει ένα καλό κοστούμι και να εγκατασταθεί μόνιμα στα γραφεία της Pepsi, εκδηλώνοντας έμπρακτα την αντίθεσή του στο ξεπούλημα της μουσικής σε πολυεθνικές και τη θυσία των πάντων στο βωμό του κέρδους.
Ο Tom Waits, μπορεί για κάποιους να παραμένει ένας κλασσικός σχιζοφρενής-barfly αλλά γραφικός δεν έγινε κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει.
To "Βad As Me" δεν έρχεται να επιβεβαιώσει απολύτως τίποτα !(αυτά είναι για την Lady Gaga)
Φτηνά ξενοδοχεία,"today's special" σε πρωϊνάδικες καφετέριες που δεν υπάρχουν στη χώρα μας,μεγάλες παύσεις,λιωμένα παπούτσια,μπουκάλια τυλιγμένα σε χαρτί,κοφτές προτάσεις...

20. R.E.M-Collapse Into Now
19. Paul Simon-So Beautiful Or So What
18.T.V On The Radio-Nine Types Of light

ΤΗΕ BEST ALBUMS 2011 No 18: TV On The Radio-Nine Types Of Light

2011-12-03T13:01:00.002+02:00

Funky κιθάρες, καλοβαλμένα φωνητικά,συμπαθητική παραγωγή και πάρτυ-διάθεση υπό τους ήχους διαθλαστικών τραγουδιών, είναι μερικές από τις εκφράσεις που μου'ρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό, προκειμένου να δώσω μια αντιπροσωπευτική εικόνα του 4ου l.p των TV On The Radio.
Πάντως η αλήθεια είναι πως "το δουλεύουν καλά" αυτό που παρουσιάζουν, αν και κάθε φορά θέλουν να τους αφιερώσεις χρόνο,για να ανακαλύψεις ευχάριστες εκπλήξεις, μετά την 2η,3η και 4η ακρόαση.
Η εναλλακτική πρόταση του εναλλακτικού.

20. R.E.M-Collapse Into Now
19. Paul Simon-So Beautiful Or So What

ΤHE BEST ALBUMS 2011 No 19: Paul Simon - So Beautiful Or So What

2011-12-02T13:16:00.000+02:00

To δωδέκατο solo album του, σε μια καριέρα ουσιαστικά αξιοζήλευτη, για την πραγματικά μεγάλη προσφορά στην μουσική , ενός τεράστιου καλλιτέχνη όπως ο Paul Simon δεν είναι δα και λίγο...
Πόσο μάλλον όταν διαπιστώνεις ακούγοντας το "So Beautiful Or So What", ότι ένας τραγουδοποιός-συνθέτης που ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία που στην pop-rock σκηνή συνέβαιναν πράγματα και θαύματα, συνεχίζει το 2011, που έχουν αλλάξει τα ΠΑΝΤΑ στη μουσική βιομηχανία, όντας ακμαίος, παραγωγικός και πάνω απ'όλα χωρίς να έχει χάσει τη φρεσκάδα του.
Τεράστιο και σπάνιο επίτευγμα αυτό που συνήθως συναντάμε μόνο σε καλλιτέχνες αναλόγου διαμετρήματος.

THE BEST ALBUMS 2011 No 20: R.E.M- Collapse Into Now

2011-12-01T13:01:00.001+02:00

Απ'την εποχή του "New Adventures In Hi-Fi" το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου,όχι μόνο η καλύτερη δουλειά των "Γεωργιανών", αλλά και ένα απ'τα πιο ποιοτικά albums των 90's, είχα κρατήσει αρκετές αποστάσεις απ'τους R.E.M, όχι γιατί έπαψα να τους αναγνωρίζω, αλλά κυρίως γιατί στην πορεία μου προέκυψαν νέες προτεραιότητες.
Πάντως είναι σίγουρο,πως αν τα τελευταία 20 χρόνια, υπήρχε στα Grammys ένα βραβείο που ονομαζόταν, "βραβείο μουσικής εντιμότητας & αξιοπρέπειας", θα έθεταν μία από τις σοβαρότερες υποψηφιότητες για την κατάκτησή του.
To κύκνειο άσμα τους, μου άρεσε λοιπόν, σε αντίθεση με ότι είχε συμβεί στο "Accelarate" και εν τέλει βρήκαν έναν όμορφο τρόπο να πουν αντίο...

Squeeze The HITS !

2011-11-25T21:12:00.011+02:00

Σε λίγες μέρες από σήμερα, θα ξεκινήσει για 5η συνεχή χρονιά, η αντίστροφη μέτρηση με τα 20 καλύτερα albums του 2011.
Παρ'όλο που νιώθω τον ψυχαναγκασμό της λίστας σε όλο του το μεγαλείο, πρέπει να εξομολογηθώ σ'όλους τους deranged-αναγνώστες του άθλιου αυτού blog, ότι δεν έχω ακόμα καταλήξει στην τελική εικοσάδα, κι αυτό γιατί φέτος , ειδικά απ'το Νο 20 έως και το Νο10 , δυσκολεύομαι τρομερά να κατατάξω μουσικές που είμαι απόλυτα σίγουρος πως δεν θα με ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.
To 2011, χωρίς την παραμικρή διάθεση για μουρμούρα και κλάψα, ήταν για μένα μακράν η χειρότερη μουσική χρονιά, όχι μόνο των τελευταίων 5 ετών της blogovision, αλλά της τελευταίας 20ετίας !
Υπήρξαν και πολύ καλές προσπάθειες που σύμφωνα με τα δικά μου γούστα θα τις δείτε ν'ανεβαίνουν με τη σειρά από 1η Δεκεμβρίου, αλλά τίποτα πραγματικά συγκλονιστικό κι αυτό το λέω με κάθε ειλικρίνεια.
Στιγμές από δίσκους,τραγούδια σκόρπια εδώ κι εκεί, μου θύμισαν πολυσέλιδα, εντυπωσιακά βιογραφικά, τα οποία όσες φορές και να διαβάσεις, αναζητάς απεγνωσμένα να βρεις κάτι το αληθινό.
Η Κυρία Κατερίνα, με έπεισε πριν από περίπου μία εβδομάδα ν'αγοράσω τον πρώτο πίνακα της ζωής μου, χωρίς να καταβάλει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια.
Είδα την ικανοποίηση στα μάτια της κι αυτό μου άρεσε πολύ.
12 ευρώ, για μία γέφυρα, μαζί με τρεις αλκαλικές μπαταρίες που φωτίζουν τα ενσωματωμένα λαμπιόνια της.
Το κοίταζε, το ξανακοίταζε και στο τέλος μου είπε ..."κοίτα ομορφιά ρε ...ξέρεις τί ωραίο θα δείχνει στο σαλόνι με κλειστά τα φώτα ? Πολύ το γουστάριζα από καιρό...γι'αυτό το αγόρασα, να ξέρεις.."
Μ'αυτή τη λογική θα ψηφίσω κι εγώ φέτος τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.
Με τη λογική της Κυρίας Κατερίνας & τη βοήθεια της αγαπημένης μου Dusty, που έχει ήδη εκδηλώσει την απέχθειά της στις τελευταίες απέλπιδες απόπειρες της Bjork...
Προσεύχομαι στο Βούδα,στίβω κι ένα λεμόνι πάνω απ'το μπλέντερ που επισκεύασε ο μπαμπάς μου λίγους μήνες πριν, κι ό,τι βγει....
Ευτυχώς που διαλύθηκαν κι οι R.E.M για να μην έχουμε και κάνα τρελό άγχος.
Η διαφήμιση του Μetropolis που έπαιξε στην τηλεόραση,(επιστρέψτε τα παλιά σας cd κερδίζοντας 1 ευρώ το τεμάχιο...)είναι πραγματικά θλιβερή !
Πιο κάτω, το τραγούδι που θα σημαδέψει τον δικό μου Δεκέμβρη του 2011, εννοείται εκτός συναγωνισμού.
"..and a rock feels no pain, and an island never cries.."

Baby Huey - Hard Times

2011-10-21T13:29:00.008+03:00

Aκούγοντας το νέο πόνημα των Kanye West & Jay-z , "Watch The Throne", μου πέρασε φευγαλέα απ'το μυαλό η εικόνα του υπέρβαρου-ηρωϊνομανή James Ramey, που πρόλαβε να ζήσει μόνο 26 χρόνια, αλλά δυστυχώς χωρίς να χαρεί καν την κυκλοφορία ενός έστω album, αφού το ένα και μοναδικό l.p του, κυκλοφόρησε ύστερα απ' το σχετικό πατρονάρισμα του Curtis Mayfield, που βρήκε ευκαιρία να προωθήσει αρκετές δικές του συνθέσεις και φυσικά να επιμεληθεί ανενόχλητος και την παραγωγή, λίγους μήνες μετά το θάνατό του.
Έτσι λοιπόν, το 1971 τοποθετήθηκε στα ράφια των δισκοπωλείων το ένα και μοναδικό l.p του James Ramey με τίτλο "The Living Legend", το οποίο πούλησε ελάχιστα και πέρασε εντελώς στα ψιλά....
Αρκετά χρόνια αργότερα, κι αφού πολλά γνωστά ονόματα του hip-hop(Ice Cube, A Tribe Called Quest) χρησιμοποίησαν,διασκεύασαν ή δανείστηκαν δείγματα της μουσικής του Ramey, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα του John Legend, κατάφεραν να κάνουν γνωστό σ'ένα κοινό που δεν χαρακτηρίζεται απαραιτήτως για τα σκηροπυρηνικά funk-soul γούστα του, ένα εντελώς underground δείγμα της συγκεκριμένης μουσικής, που τυγχάνει να συνοδεύεται με την μοναδική εικόνα ενός babyface νέγρου, διακοσίων κιλών !
Πραγματικά δεν ξέρω τί ακριβώς μπορεί να πέρναγε απ'το μυαλό του Ramey, αν ζούσε σήμερα και άκουγε την χρυσοποίκιλτη, χολυγουντιανή υπερπαραγωγή του "No Church In The Wild" για παράδειγμα...
Υποθέτω ότι θα έδειχνε ενδιαφέρον για τον Frank Ocean, ενώ θα του έπαιρνε αρκετές ώρες, μέχρι να εξοικειωθεί με την γοητεία ενός ασύμμετρου beat και τις Σαμουραϊκές πινελιές του RZA....
Πιθανώς, στην πορεία της ακρόασης να ρώταγε για την Beyonce και γιατί δεν φιλτράρανε καλύτερα τον "Otis"....
Πάντως, νιώθω τεράστιο κέρδος ανακαλύπτοντας δίσκους σαν το "The Living Legend" και πραγματικά μεγάλες μορφές, κυριολεκτικά απ'το πουθενά , σαν τον Baby Huey....
To θρόνο και να θέλεις, δεν τον χάνεις.

Buona notte Rome ...Bonjour Kiev

2011-10-02T15:47:00.015+03:00

H Ρώμη, που για πολλούς δεν θα χάσει ποτέ το στέμμα της "αιώνιας πόλης", μου φάνηκε πως αγκομαχεί να κρατήσει με νύχια και με δόντια ένα μύθο που για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν με γοήτευσε ιδιαίτερα, αφού από τη φύση μου προτιμώ τα πιο "μαζεμένα" πράγματα, και η Ιταλία έχει πολλά τέτοια...

Πρωϊνό εσπρέσσο στην Piazza del Popolo, λίγα μέτρα πιο κάτω απ'την Piazza de Spagna που αρνιόταν πεισματικά να ξυπνήσει Κυριακάτικα(είναι γνωστό ότι οι βεντέτες μισούν το πρωϊνό ξύπνημα) με συνοδευτικό το "Theme Οf Rome", το ορχηστρικό, ομιχλώδες πιράνχα, των Danger Mouse & Daniele Luppi,

ν' ακούγεται σαν μωρό που μόλις γεννήθηκε με καισαρική τομή, απ'τα σπλάχνα του Moriconne.

Βρώμικο και τρισάθλιο μετρό, επιστροφή στο αεροδρόμιο-τερατούργημα και επιβίβαση στο airbus της απαράδεκτης Alitalia με προορισμό το Κίεβο.

Μια πόλη, που βαδίζει πιστά στα χνάρια της Μόσχας και σε 2-3 χρόνια θα μιλάμε πλέον για μια ρέπλικα της Ρώσικης πρωτεύουσας, ίσως στο πιο rustic.

Φαρδιά πεζοδρόμια, πεντακάθαροι δρόμοι, όμορφη αγορά με φτηνή βότκα, φρέσκο χαβιάρι και τον πιο νόστιμο καπνιστό σολωμό που έχω δοκιμάσει ever !

Borsch, pelmeni και μαφία, πανάκριβα αυτοκίνητα και φτηνά σουπερ-μάρκετ για την πλειοψηφία των Ουκρανών που περπατάνε πολύ, γιατί το Κίεβο προσφέρεται για περπάτημα και χάζι στους δρόμους, στις βιτρίνες και στους ανθρώπους που έχουν εντελώς διαφορετική "κοψιά" απ'αυτήν που έχουμε συνηθίσει στη Μεσόγειο.

Μία απ'τις μεγαλύτερες κατάρες που υπάρχουν σ'αυτή τη ζωή, είναι να μην αντέχεις τη θέα του όμορφου, πέρα απ'τα συνηθισμένα στάνταρ σου και να προσπαθείς να το υποβιβάσεις.

Αφού ψάχτηκα αρκετά, διαπίστωσα ευτυχώς ότι δεν κουβαλάω τέτοια απαίσια μιζέρια μέσα μου και καθησύχασα τον εαυτό μου, βρίσκοντας άλλοθι για άφεση αμαρτιών, για πολλές απ'τις μαλακίες που έχω κάνει...

Άκουσα για τελευταία φορά το Concertο N0 2 για πιάνο,του Rachmaninov , και ξύπνησα ζαλισμένος στην Αθήνα....

Ι've been feeling foolish...you should try it.

2011-09-11T19:46:00.007+03:00

O Λωτός, (παρ'ότι οι ανθοκομικές μου γνώσεις είναι ανάλογες με τις αντίστοιχες μουσικές, της Ναταλίας Γερμανού) έμαθα ότι συμβολίζει την αγνότητα που αναδύεται μέσα από λασπώδη νερά και βάλτους και πραγματικά βλέποντας εικόνες όπως η παραπάνω φώτο, το μυαλό πάει κατευθείαν εκεί που πρέπει.
Ένα ψιλόλιγνο και φαινομενικά εξαιρετικά ευάλωτο πράγμα, ξεπηδάει κυριολεκτικά μέσα απ'το βούρκο και δίνει την πραγματικά όμορφη διάσταση του περήφανου-fragile, ακόμα κι αν αυτό δεν έγινε τόσο αναίμακτα, όσο μαρτυρούν τα πεντακάθαρα πέταλα του ανθού στην κορυφή.
Το "She Is Thunderstorms" των Arctic Monkeys, έρχεται και κολλάει ακριβώς εδώ, καθώς ήταν το πρώτο τραγούδι που μ'έπιασε τόσο πολύ , μετά από ένα υπερβολικά Italo-Disco καλοκαίρι και το είχα πραγματικά ανάγκη.
Ο Alex Turner, υπογράφει κατά την γνώμη μου σ'αυτό το τραγούδι, τους πιο ψυχεδελικούς στίχους της καριέρας του, που δέχομαι ότι δενβγάζουν πουθενά, αλλά ακροβατούν τόσο γοητευτικά αφαιρετικά, κάνοντας "αυτό που κάνει η νύχτα, στην ημέρα" κι αν κάνεις το λάθος να τους συνδέσεις με κάποιο πρόσωπο, (αν και δύσκολο...) είσαι χαμένος από χέρι...
Η δεύτερη και ακόμη μεγαλύτερη φθινωπορινή μου εμμονή, έχει να κάνει με τη διασκευή των LCD Soundsystem στο "Live Alone" των Franz Ferdinand(άλλη μια απόδειξη ότι ο Κapranos έχει απίστευτα μουσικά κότσια !)
Είναι απ'τις ωραιότερες και πιο ψυχωμένες διασκευές, που έχω ακούσει τα τελευταία 10 χρόνια, αφού παίρνουν ένα τραγούδι απ'τα "αζήτητα" του "Tonight" , που τόσο επιδεικτικά αγνοήθηκε από κάποιους "ειδήμονες" του κώλου, και του δίνουν τις μαύρες-νότες-ανάσες που έδιναν κάποτε τα πλήκτρα του Mike Garson, στην διαολεμένη ατμόσφαιρα του "The Heart's Filthy Lesson".
Το "Live Alone" , αξίζει να το ακούσει κάποιος, γιατί είναι ένα σπουδαίο τραγούδι και ίσως περισσότερο αληθινό απ'αυτό που μπορούμε κάποιες φορές ν'αντέξουμε.
Γι'αυτόν και για κανέναν άλλο λόγο.(ακριβώς για να "αντέξουμε")
Καλό χειμώνα σε όλους και να ξέρετε ότι το άθλιο αυτό blog, θα προσπαθήσω να το κρατήσω περισσότερο ζωντανό από κάθε άλλη χρονιά, ακόμη κι αν πολλά άλλα πράγματα τριγύρω μου διαλυθούν εντελώς ή καταρεύσουν.

Valerie Dore - The Night

2011-08-08T13:39:00.006+03:00

This is, my N0 1 song for the summer of 2011....
& that's not a very good sign !
"ROMANTIC" ?

Ήσυχα, ήσυχα...

2011-07-31T12:03:00.005+03:00

Καλό καλοκαίρι ή καλό υπόλοιπο καλοκαιριού(όπως βολεύεται ο καθένας) εύχομαι σε όλους....
Mία "dolce vita" δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι πολυέξοδη,σπάταλη και γεμάτη εξτραβαγκάνζες και μου είναι εντελώς αδιάφορο αν κάποιοι θα φοβούνται μια ζωή να χωνέψουν κάτι τέτοιο, συνδέοντας τα πάντα με την μίζερη και πεζή αγοραστική δύναμη χαρτονομισμάτων που αλλάζουν συνεχώς rate και cover...
Από την άλλη, διαχωρίζω πλήρως τη θέση μου, απ'αυτό που μάταια ταλαιπωρούσε τον Δ.Χορν στην "Κάλπικη Λίρα" , και που εν τέλει βάφτισε ως "μποέμικη ζωή", για τον απλούστατο λόγο, ότι κάτι τέτοιο, ακούγεται στ'αυτιά μου πολύ συμπαθητικό αλλά εντελώς παρωχημένο(δυστυχώς..) και χωρίς την παραμικρή τύχη για να εφαρμοστεί στις μέρες μας.
Παρ'όλα αυτά, αρχίζω και ζηλεύω θανάσιμα, ανθρώπους που δεν έχουν χάσει ακόμα το κουράγιο τους, κι εξακολουθούν να κάνουν ωτοστόπ....Αυτούς που πίνουν ήρεμα τις μπύρες τους, καθισμένοι σε ευρύχωρα πεζούλια ή σμιλεμένους απ'το κύμα βράχους, απολαμβάνοντας το τοπίο, τις κινήσεις των ανθρώπων, τις κουρασμένες μουσικές απ'τα γύρω μπαρ και την γλυκιά αποχαύνωση που προσφέρει το βουητό της θάλασσας.
Τα (ξανα)λέμε από Σεμπτέμβρη....

If There Is Something ...(?)

2011-06-20T21:16:00.012+03:00

-Tρεις ημέρες πριν το πιο decadance θερινό ηλιοστάσιο των τελευταίων χρόνων, "έφυγε" ο χαρισματικός σαξοφωνίστας Clarence Clemοns.

H ψυχή της E-Street Band.

O άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα, έτσι ώστε τα τραγούδια του Springsteen, να ξεφύγουν απ'τη στρατόσφαιρα του γήινου αμερικάνικου ονείρου και να γίνουν το απόλυτα αξιοσέβαστο "reason to believe", για κόσμο που δεν ήξερε κατά που πέφτει το N.Jersey.

Respect...always & forever !

-To "Back To Mine" του Richard X, είναι κατά τη γνώμη μου μια εξαιρετική συλλογή, από διεφθαρμένα electro-grooves.
Ό,τι πρέπει, για τύπους που στα πάρτυ, τους ψάχνεις σ'όλο το σπίτι και τελικά τους βρίσκεις στην κουζίνα...

-To "Director's Cut", είναι το προσωπικό, twist απωθημένο της Kate Bush, που ασχολείται με ακουστικό τρόπο, με τραγούδια της από το "The Sensual World" και "The Red Shoes", αλλάζοντας ή καλύτερα "πειράζοντάς" τα, με το μητρικό ένστικτο μιας λέαινας, που τελικά καταφέρνει περίφημα ν'ανοίξει τις "ίδιες πόρτες, με διαφορετικά κλειδιά", κι όταν αυτά δεν λειτουργούν, προς πείσμα όλων, χρησιμοποιεί τα δόντια της.
"Don't want your bullshit....i just want your sexuality"
Ψυχή βαθιά...

- Το "If There Is Something" μου το πρότεινε ο λατρεμένος μου μπαμπάκας, που εντελώς μεθοδευμένα συνεχίζει να καταστρέφει τη ζωή μου, ακόμα και μέχρι σήμερα, επειδή έτσι απλά ...το άκουσε "λέει", στην ταινία "Flashbacks Of A Fool" και θεώρησε καλό να το μοιραστεί μαζί μου!!(ε ρε τρέλα !!!)
Το ανατριχιαστικά παρατεταμένο φαλτσάρισμα του B.Ferry, τη στιγμή που τραγουδάει "...i would do anything for you...i would climb mountains..", ήρθε σε μία δύσκολη φάση της ζωής μου,(όπως συνήθως συμβαίνει με τα τραγούδια που μου συστήνει ο "γέρος", ο Θ.Γιάννης ή ο Master)αναγκάζοντάς με να συμβιβαστώ για ακόμα μια φορά με κάποιες από τις ιδιοσυγκρασιακές, απρόβλεπτες εξάρσεις μου.
Υ.Γ: Συνάδελφοι, καλά κάνετε και πηγαίνετε στο Σύνταγμα.(το πάνω και το κάτω...)
Τουλάχιστον ασκείτε μία μορφή πίεσης.Αυτό που μπορείτε.
Ό,τι μπορεί ο καθένας.
Απλά αυτό που με στενοχωρεί αφάνταστα, είναι το γεγονός ότι αν δεν είχε βάλει το κράτος χέρι στις τσέπες,τις συντάξεις, τους μισθούς,τα δώρα και το γενικότερο "εισόδημα" του νεοέλληνα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα , να έχουμε συγκεντρώσεις "αγανακτισμένων", έξω απ'τη Βουλή.
Δηλαδή, πέρυσι, πρόπερσι ή δέκα χρόνια πριν, ήταν όλα O.K στο Ellada ?
Καμία αγανάκτηση για τα ελληνικά σχολεία-μπουρδέλα, που έχουν εξειδικευτεί στη μαζική παραγωγή ηλιθίων, δειλών, κακομοίρηδων & υποκριτών ?
Καμία αγανάκτηση για τα σιχαμερά ελληνικά νοσοκομεία και το τοκογλυφικό σύστημα υγείας ?
Καμία αγανάκτηση για το γεγονός ότι για να μπεις σ'ένα γαμημένο πρόγραμμα μεθαδόνης, μπορεί να χρειαστεί να περιμένεις μέχρι και 7 χρόνια, ενώ σ'όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκες χώρες, η ένταξη είναι σχεδόν άμεση.
Καμία αγανάκτηση για τους δρόμους καρμανιόλες,για τον τριπλασιασμό τιμών σε όλα σχεδόν τα προϊόντα αμέσως μετά την έλευση του Ευρώ(αλήθεια, γιατί δεν έγινε κάποιο μποϊκοταζ τότε, όπως π.χ στην Γερμανία) και για τη γκετοποίηση του κέντρου της Αθήνας?
Επίσης, και μ'όλο το σεβασμό στους "αγανακτισμένους" συναδέλφους, θα ήθελα να γινόταν ένα γκάλοπ εκεί έξω απ'τη Βουλή, για να μαθαίναμε κι εμείς, οι οπαδοί του καναπέ, τί στο διάολο ψήφιζε τα τελευταία χρόνια,η πλειοψηφεία όλων αυτών που τώρα φασκελώνουν,γιαουρτώνουν και φτύνουν τους εκπρόσωπους του ελληνικού κοινοβουλίου.
Δηλαδή ρωτάω:Τώρα καταλάβατε ότι είναι ψεύτες & απατεώνες? Κι αν ναι, πώς κι έτσι ?
Τί μεσολάβησε ?
Εκτός κι αν όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχαμε "δημοκρατία" στο Ellada, κι όλοι αυτοί που τώρα προπηλακίζετε, δεν εκλέχθηκαν, αλλά σας(μας)επιβλήθηκαν με το στανιό ή προσγειώθηκαν στη Βουλή με ιπτάμενο δίσκο απ'το υπερπέραν !
Μήπως τελικά, η αγανάκτηση είναι καθαρά θέμα οικονομοτεχνικό κι όχι ιδεολογικό?(γιατί αν είναι έτσι, προτιμώ τον καναπέ συνάδελφοι...)
Μήπως το timing της καθυστερημένης αυτής αγανάκτησης, δείχνει ότι θα πρέπει μάλλον να ξανασυζητήσουμε λίγο,τη "φορά" και την "διέυθυνση" που θα πρέπει να έχει ένα φυσικό μέγεθος, όπως η ελληνική πατροπαράδοτη μούντζα ?
Συγγνώμη αν κούρασα, αλλά είμαι κι εγώ ένας "αγανακτισμένος" εδώ και 15 περίπου χρόνια και δεν μ'ακούει κανένας.
Και μάλλον, δύσκολα θα βρεθούμε κάποια στιγμή στην ίδια διαδήλωση....
Υπάρχει τελικά κάτι ?
Aυτή τη στιγμή, για μένα υπάρχει μόνο ο Manzanera...

Blood Pressures

2011-05-21T18:56:00.008+03:00

Μου φαίνεται πως ο Jim Carrey στο "The Truman Show", είναι μια πολύ light εκδοχή των σημερινών παγκοσμιοποιημένων(και με το νόμο) μεθόδων παρακολούθησης, των συστημάτων ελέγχου και των έντεχνα κατασκευασμένων "ειδήσεων", καθώς και του τρόπου που αυτές διαρρέουν, όποτε κάποιοι(πολύ οικονομικά ισχυροί) θεωρήσουν πως "ο κόσμος πρέπει επιτέλους να μάθει την αλήθεια"...
Ο μοσχαναθρεμμένος Dominique, αποτελεί το πιο πρόσφατο(αν και τραγελαφικό) παράδειγμα, για το πόσο "εύκολα" μπορούν κάποιοι, όποτε κι αν θελήσουν, να καταστρώσουν το απόλυτο "στήσιμο", διαλύοντας καριέρες και ζωές που οι ίδιοι αποφάσισαν να χτίσουν πάνω σε συγκεκριμένα πρόσωπα και φυσικά οι ίδιοι αποφασίζουν για το πότε και πώς, θα τις πάρουν πίσω !
O ξερακιανός, μουσάτος, αρματωμένος κύριος, που εξέπνευσε όπως λένε, κάπου στο Πακιστάν, το κτίριο Ν0 7 στο πάλαι ποτέ World Trade Center, o φουκαράς που δεν πρόλαβε να συνοδεύσει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο, ο Lars Von Trier, η επικείμενη ευθυγράμμιση των πλανητών, κι ένα σωρό άλλα καθημερινά ή όχι γεγονότα, συνθέτουν ένα πρωτόγνωρο ψηφιδωτό που συναγωνίζεται σε τραγικότητα τα "Short Cuts" του R.Altman και ξεπερνάει σε ένταση το "Do The Right Thing" του Spike Lee.
Μοιάζει πολύ τρομακτικό, αλλά έχω την εντύπωση πως αν μπεις στο στόχαστρο κάποιων ανθρώπων, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ξεφύγεις....
"Κι οι φήμες λένε..."όπως προφητικά κάποτε έγραφε η Κ.Γ.
Σ'αυτό το κλίμα, τα "πράσινα καλοκαιρινά μήλα" των Fleet Foxes μου θύμισαν το ακουστικό κρεσέντο των Simon & Garfunkel στο "Wednesday Morning 3 A.M",και ενώ στην αρχή ψιλοεκνευρίστηκα με την όλη φάση, στη συνέχεια ενέδωσα στα "The Shrine/An Argument"(ο τύπος τραγουδάει πραγματικά πολύ καλά εδώ!) και "The Plains/Bitter Dancer".
Μου άρεσαν επίσης ύστερα από καιρό οι Foo Fighters(το "Dear Rosemary" το έχω τιμήσει δεόντως!), ενώ βρήκα εντελώς αχρείαστη και λάθος επιλογή, τη συνεργασία της θεάς Stevie Nicks με τον Dave Stewart, που αντί να απογειώσει τη φωνάρα της, μάλλον θολώνει τα νερά...
Εν τέλει,και για να μην φλυαρώ άλλο,η "ζημιά" έγινε από 'κει ακριβώς που περίμενα...
Η Alison , τραγουδάει το "Last Goodbye" όπως μόνο μία Siouxsie θα μπορούσε να κάνει, κάνοντας κάποιους να σέρνονται δικαιολογημένα στα πατώματα, αφού πρώτα σιγουρευτούν ότι έχουν κλείσει καλά τις πόρτες κι έχουν τραβήξει όλες τις κουρτίνες.

Δεν μπορεί ν'αφορά όλους αυτό το τραγούδι ρε γαμώτο !Δεν γίνεται να είναι για όλους και μάλλον δεν θα τραγουδηθεί ποτέ μαζικά, σε τεράστια στάδια.
Ευτυχώς...

H T.v, στο ραδιόφωνο...

2011-05-01T12:09:00.002+03:00

Λίγο μετά την κυκλοφορία του 5ου album του συγκροτήματος, που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια απ'το Brooklyn, και με το "Nine Types Of Light" πείθει ακόμα και τους πιο επιφυλακτικούς σαν και του λόγου μου, ότι είναι απ'τα λίγα καινούργια πράγματα, που αξίζει κάποιος ν'ασχοληθεί.
Αν και είμαι σίγουρος, πως δεν θα παθιαστώ ποτέ με τους TV On The Radio, η τελευταία τους δουλειά μου άρεσε πολύ, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 5-6 καλύτερα albums που έχω μέχρι στιγμής ακούσει μέσα στο 2011.
Σοβαρό, προοδευτικό rock, αλλά περισσότερο open-minded παρά progressive....
Με εξέπληξε ευχάριστα, ο τρόπος που χρησιμοποιούν τα πνευστά και η ανάδειξη ρεφρέν, που δεν εξαρτώνται άμεσα απ'τους στίχους(οι οποίοι επίσης είναι μια χαρά...)
Ωραία μουσικούλα, και κρίμα που ο Gerard έφυγε τόσο νωρίς για να μην προλάβει να δει τη συνέχεια...
Πιο κάτω, ο αγαπημένος μου απ'τους συνολικά"εννέα τύπους φωτός"....

L'Apocalypse

2011-04-22T10:15:00.002+03:00

Mπορεί να μην είναι κλασσική μουσική, γιατί τελευταία στιγμή, άλλαξα γνώμη(ως συνήθως) αλλά είναι ένα ορχηστρικό masterpiece, κάποιου "δικού" μας, πολύ μεγάλου συνθέτη, που δυστυχώς ποτέ μας δεν τιμήσαμε ως χώρα, στο βαθμό που έπρεπε, ούτε εκμεταλλευτήκαμε πολιτιστικά(με την καλή έννοια) την μουσική ιδιοφυία του, προκειμένου να παράγουμε και να εξάγουμε πραγματικά αληθινό, πολιτισμό.

Η Καλύτερη Χορωδία EVER !

2011-04-20T16:09:00.003+03:00

Tο κόλλημα που έχω με το "State Of Independence", ειδικά στη διασκευή που έκανε η Donna Summer, ένα μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία της original εκτέλεσης, των Anderson/Papathanasiou, είναι γνωστό σε όλους όσους παρακολουθούν το άθλιο αυτό blog.
Eιδικά κάθε χρόνο, αυτή την περίοδο, με πιάνει μια μανία μ'αυτό το τραγούδι, για λόγους που κι εγώ ο ίδιος αδυνατώ να αντιληφθώ.
Τελοσπάντων, δέχομαι στωϊκά το κάλεσμα της φύσης(γιατί έχω τελικά πεισθεί, πως περί αυτού πρόκειται...) και συνεχίζω.
Στο θέμα μας:
H χορωδία που συνόδευε τη Donna Summer, σ'αυτό το αριστούργημα, υπό το άγρυπνο πάντα βλέμμα και τις αναλυτικές οδηγίες του τελειομανή Quincy, δεν ήταν μια απλή χορωδία....
Ο σπουδαιότερος μαύρος καλλιτέχνης όλων των εποχών, δηλ. ο Stevie Wonder, o Μichael Jackson, η φοβερή και τρομερή Dionne Warwick, ο Lionel Richie,η Brenda Russell, o εξαιρετικός vocal-ίστας James Ingram, o Kenny Loggins, o Christopher Cross κι ο Michael McDonald, ήταν εκεί, πριν συμβεί το "We Are The World" που ακολούθησε αργότερα, με την προσθήκη ακόμα περισσότερων μεγάλων καλλιτεχνών.
Ομολογώ πως δεν είχα γνώση επί του θέματος, και το ανακάλυψα σχεδόν τυχαία σε μια συλλογή της D.Summer, διαβάζοντας τα credits.
Το εντυπωσιακό, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που παίζει πιο κάτω, είναι η απλότητα που διέπει τον τρόπο που ο Quincy καθοδηγεί τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ αυτές ΦΙΡΜΕΣ, αλλά και η αντίδραση των συγκεκριμένων καλλιτεχνών στις όποιες παρατηρήσεις του, που θυμίζουν περισσότερο παιδιά που μαζεύτηκαν σε κάποια εκκλησία να κάνουν πρόβα στα gospel της Κυριακής, παρά ντίβες που πουλάνε εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Δείτε το βίντεο, και θα καταλάβετε τί εννοώ....
Εν κατακλείδι:
Nαι ! Αυτή είναι η σπουδαιότερη χορωδία όλων των εποχών !
Αυτή η χορωδία έδωσε ουσιαστικά την ιδέα για τη "μάζωξη" του "We Are The World", με τη διαφορά ότι το "State Of Independence" είναι ένα πολύ πιο δύσκολο τραγούδι, με πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις, και στα φωνητικά δεν ξεχωρίζει κανένας.
Απλώς νιώθεις, ότι αυτό που ακούς να σιγοντάρει τη D.Summer, δεν είναι καθόλου συνηθισμένο και μάλλον έξω απ'τα ανθρώπινα....
"Shablamidi shablamida , shablamidi shablamida..." ξανά και ξανά...
Δύο σχεδόν αστείες λέξεις, που επαναλαμβάνονται μεταλλάσοντας έναν εκνευριστικό γλωσσοδέτη, σ'ένα απογειωτικό ύμνο κάθαρσης.
Γι'αυτό είναι τόσο σπουδαία η δουλειά του Quincy Jones, και γι'αυτό η χορωδία του "State Of Independence", είναι μακράν η καλύτερη όλων των εποχών !
Καλό Πάσχα σε όλους.
Την Μ.Παρασκευή, παραδοσιακά, στο blog θα υπάρχει κλασσική μουσική.

Robbie Robertson - Somewhere Down The Crazy River

2011-04-17T15:25:00.007+03:00

Με αφορμή την εντυπωσιακή του επιστροφή, ύστερα από 13 ολόκληρα χρόνια, και την κυκλοφορία του 5ου προσωπικού του album, με τίτλο"How To Become Clairvoyant", νομίζω πως αξίζει να πούμε μερικά λόγια για το "φαινόμενο", Robbie Robertson.
Καναδός, γεννημένος το 1943 στο Ontario, έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα, δίπλα στον σπουδαίο Ronnie Hawkins, και τους Hawks, το group δηλαδή που λίγα χρόνια αργότερα, θα στελέχωνε τους περίφημους The Band.
O Dylan, είχε κάποτε δηλώσει,πως "η μαθηματική κιθαριστική ιδιοφυία του Robbie, και ο τρόπος που τη χειρίζεται, τον κάνει τον μοναδικό ίσως κιθαρίστα, που δεν μου σπάει τα νεύρα ...". Παρ'όλες όμως τις περιοδείες με τον Dylan, και συνεργασίες σε album όπως το "Blonde On Blonde"(1966), η μεγάλη Παναμερικανική αναγνώριση, θα έρθει λίγο αργότερα, με την κυκλοφορία των δύο πρώτων l.p των The Band, "Music from Big Pink"(1968) και "The Band"(1969).
To 1976,και ύστερα από πολυετές, κουραστικό και ψυχοφθόρο touring, η "Μπάντα" άρχιζε να διαλύεται, και το 1978, ήταν η τελευταία φορά που βρίσκονται όλοι μαζί, παρέα με τους διάσημους φίλους τους, στην ταινία του Scorsese, "The Last Walz". (όνομα και πράγμα...)

Από'κει και μετά, αρχίζουν τα κολλητηλίκια με τον Scorsese, παραγωγές,soundtracks,scores, ακόμα και music supervising.(βλέπε Shutter Island)

Aυτό που θα ήθελα να συμπληρώσω εγώ για το Robbie, πέραν του εντυπωσιακού βιογραφικού του, που είναι αδύνατον να συμπτιχθεί σε 2-3 παραγράφους, είναι πως αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό, αυτό ακριβώς που μ'αρέσει ν'ακούω, απ'τη συγκεκριμένη πλευρά του Ατλαντικού. Καθαρόαιμο αμερικάνικο Rock, παραδοσιακό, αλλά σε καμία περίπτωση πουριτανικό,αεράτο,περήφανο, άνετο κι αβίαστο.

Πιο κάτω, παίζει η μεγαλύτερη επιτυχία της solo καριέρας του, απ'το ντεμπούτο album του 1987, με τίτλο "Robbie Robertson", σε συμπαραγωγή με τον Daniel Lanois(ωραία πράγματα έβγαζε τότε η Geffen ! !) Θα επανέλθω σίγουρα, με Robbie, αφού το "How To Become A Clairvoyant", κάτι μου λέει πως θα είναι και στη λίστα με τα 20 καλύτερα της χρονιάς....

Το επόμενο post, θα αναρτηθεί μέσα στη Μ.Εβδομάδα, και θα έχει σαν θέμα την καλύτερη χορωδία ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΏΝ, που έχει ακουστεί σε pop/rock τραγούδι, από καταβολής Rock'n'Roll.

Υ.Γ: Bon Voyage, στο Ν.Παπάζογλου..

Βroken Social Scene - H O T E L

2011-04-09T21:46:00.003+03:00

To τρίτο l.p της πιο εντυπωσιακής μουσικής κολλεκτίβας των 00s, το βασανίζω κανονικά,καθημερινά και αδειάλλειπτα, εδώ και 2 περίπου εβδομάδες, και μου φαίνεται πως είναι απ'τους δίσκους που δεν ξεζουμίζονται με τίποτα! Το αγόρασα βέβαια με μία σχετική καθυστέρηση 5+ χρόνων από την επίσημη κυκλοφορία του, αλλά την όλη φάση της αργοπορίας και του λάθος timing, την κουβαλάω πλέον στο αίμα μου. Τώρα, κατά πόσο η έννοια του timing, μπορεί ν'αγγίξει το mood των Broken Social Scene, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Γενικά πρέπει ν'ασχοληθείς μαζί τους, για να πάρεις.(αν τελικά πάρεις κάτι...) Νόμίζω πως οι συγκεκριμένοι Καναδοί, που αν ήθελαν παράλληλα με το group να στήσουν και μια κανονική ομάδα ποδοσφαίρου με αναπληρωματικούς, δεν θα είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα(αφού τα μέλη του συγκροτήματος, είναι κάτι λιγότερο από 20 ! !), αποτελούν μια κατηγορία μόνοι τους. Μου βγάζουν μια βεβαιότητα, ότι αποφεύγουν την "ξεπέτα" όπως ο διάολος το λιβάνι, και ότι το τελικό αλτρουϊστικό ηχητικό αποτέλεσμα που φτάνει στ'αφτιά μου, έχει περάσει από 40 κύματα.(αυτό το τελευταίο, συνήθως με κουράζει, αλλά εδώ μάλλον μου εξάπτει την περιέργεια...) Δεν έπληξα στιγμή. Δεν βαρέθηκα καθόλου. Απλώς, ήταν απ'τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου, που δε μου άρεσε τόσο,που ήμουν μόνος.(τη συγκεκριμένη στιγμή εννοώ...γιατί μετά από λίγο ξανάρθα στα ίσα μου) Μάλλον φταίνε οι επανειλημμένες ακροάσεις του "Hotel", που θυμίζει φρικτά προς το τέλος το "Οne Evening" της Feist, με το οποίο έχω θέμα... Δύσκολος μήνας ο Απρίλης.

Το τελευταίο χιόνι...

2011-03-08T14:08:00.008+02:00

Καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα....(και καλή Σαρακοστή,για τους νηστεύοντες)
Ο Μάρτιος , παραδοσιακά, ήταν πάντα,ο μήνας του "τελευταίου χιονιού"ή αν προτιμάτε των τελευταίων κρύων....
Προβλέψιμος του κερατά, σαν το "Μαύρο Κύκνο".
Διεκπεραιωτικός,μεσολαβητικός, Real Estate στο χρώμα του πάγου.
Κάτι σαν το "The King Of Limbs" των Radiohead...
Η Marianne Faithfull έβγαλε καινούργιο album !!!(άκουσον, άκουσον)
Η P.J Harvey ηχογραφεί τα "δικά της", summertime blues, σε καθεδρικούς ναούς, κάνοντας όλο το Μ.Νησί να "ταρακουνιέται", και σας ορκίζομαι πως αυτή την Καθαρά Δευτέρα, δεν είχα ούτε μία διακοπή ρεύματος στην πτωχική, εξοχική, μόνιμη κατοικία μου, εξαιτίας της μειωμένης προσέλευσης των "χαρταετάδων" στα Ν.Προάστεια, προφανώς λόγω ψύχους.
Αγαπημένη μου νότα, εξακολουθεί να παραμένει το ΝΤΟ, στις πρώτες τρεις οκτάβες του πιάνου, και ζητώ δημόσια συγγνώμη απ'τη Dusty, που εδώ και μία εβδομάδα, ξυπνάει κάθε τόσο και λίγο απ'τα ηχηρά φταρνίσματά μου.
Jo, είσαι τρομακτικά ακριβής, σε σημείο να μη θέλω ν'ακούσω ....άλλο.(τρομάζεις κόσμο έτσι)
Ένας πολύ καλός μου φίλος,a true artist, με συγκίνησε σήμερα, τηλεφωνώντας μου μεσημεριάτικα, και λεγοντάς μου την εξής φοβερή ατάκα:"ρε συ,σε πήρα τηλ.γιατί νόμιζα ότι πέθανες στα 35.... και το θέμα είναι πως, αν είχες πεθάνει, δεν έχουμε κάποιον κοινό γνωστό για να μου το πει..."
Στον Θ. αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι, και τον παρακαλώ να μη σταματήσει ποτέ να μελετάει....modern jazz.
Η "ένδοξη",γη της επαγγελίας, από μια φωνή που μόνιμα θα βρίσκεται σε κάποιο καραβάνι,και θα πηγαίνει....θα πηγαίνει....

Another One Bites The Dust...

2011-02-07T20:55:00.005+02:00

Aυτή η μακάβρια στήλη, τείνει να γίνει μόνιμη, αφού τις τελευταίες μέρες, έχει πέσει "θανατικό" εκεί έξω....
Φτου-φτου-φτου....
Αν και ποτέ μου δεν υπήρξα fan, ούτε του ίδιου, ούτε των Thin Lizzy, του αξίζει σίγουρα ένα farewell, έτσι για την τιμή της ηλεκτρικής κιθάρας, που αν μη τί άλλο, υπήρξε η προέκταση του χεριού του....
Είχε τζαμάρει και με τους Traveling Wilburys στο "She's My Baby", εκτός των άλλων, και νομίζω ότι μια "Ισπανική Κιθάρα", είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να προσφέρει το άθλιο αυτό blog, στον αιώνιο Ιρλανδό-"loner" που μας αποχαιρέτησε στα 58 του.
Ελπίζω την επόμενη εβδομάδα να μην ξαναχρειαστεί να γράψω στο "another one bites the dust"....

Αnother One Bites The Dust....

2011-02-02T20:40:00.007+02:00

Πάει κι αυτός ....

"Τα διαμάντια είναι παντοτινά" !

Το έμαθα προχτές το μεσημέρι, από το Θείο Γ.(ως συνήθως...) και μόλις τώρα, πήρα το μπαμπά μου τηλ. για να του κάνω "γνωστά τα νέα".

Εκείνος, τέρας ψυχραιμίας, και προσωποποίηση της κυνικότητας, με ρώτησε το εξής άσχετο:"Ρε μαλάκα, δε κρυώνεις εκεί πέρα ? Και καλά εσύ, ο σκύλος πώς τη βγάζει ?"

Εγώ προσπαθώντας να προσποιηθώ τον ψύχραιμο, του απάντησα πως "δεν κρυώνω στο Λαγονήσι, αλλά ζεσταίνομαι στη Νίκαια", κι εκείνος έβαλε τα γέλια....

Τον πληροφόρησα επίσης για το κατόρθωμα της Adelle, που από 19, έφτασε αισίως τα 21, κάνοντας όλο το Μ. Νησί να τιμά και τα 2 l.p της, μέσα στο Top 10 της εβδομάδας που διανύουμε, και τέλος τον καληνύχτησα, λέγοντάς του πως αφού ακόμα δεν έχει αξιωθεί να γίνει παππούς, θα μπορεί κι αυτό το καλοκαίρι να κάνει ανενόχλητος τις διακοπές του στη Σαντορίνη, πίνοντας ανέμελα όσα gin & tonic (δεν)του επιτρέπει ο καρδιολόγος του.....

Πιο κάτω, παίζει ένα απ'τα προσωπικά μου instrumental obsessions, για έναν απ'τους μεγαλύτερους "cowboy", (όχι μόνο του "μεσονυχτίου") που γνώρισε ποτέ η μουσική βιομηχανία.

Με πολύ αγάπη, κι ας μην είναι απ'τη Ρωσία.....
Ζούμε στ'αλήθεια,μονάχα δυο φορές?

Snobbery & Decay

2011-01-26T21:08:00.015+02:00

Oι ACT, ήταν ένα ντουέτο, που αποτελούνταν από τον Βρετανό μουσικό-συνθέτη Τhomas Leer, που ήδη είχε στην πλάτη του ένα σεβαστό αριθμό προσωπικών albums χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, και τη Γερμανίδα Claudia Brucken, που μετά τη διάλυση των Propaganda, στηρίχτηκε στις πλάτες του τότε συζύγου της και ιδρυτικού στελέχους της ΖΤΤ records, Paul Morley, ψάχνοντας ένα αποκούμπι.

Το 1987, οι ACT, κυκλοφορούν το πιο επιτυχημένο τους single, "Snobbery & Decay", που λίγους μήνες αργότερα, θα συμπεριληφθεί στο ένα και μοναδικό album που κατάφεραν να ολοκληρώσουν, με τίτλο "Laughter,Tears & Rage".

Mου είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματά μου για το συγκεκριμένο single.

Θα πω μόνο, ότι το ανακάλυψα τυχαία στη γαλάζια συλλογή της Island, και αυτό που μου συμβαίνει κάθε φορά που το ακούω,(δηλαδή καμιά δεκαριά φορές την ημέρα, εδώ και ένα μήνα!) ταιριάζει τρομακτικά, με το παγωμένο άγγιγμα του kinky ήλιου, των αλκυονύδων.

Mια απόλυτα στυλάτη, χρεωκοπία !

Σαμπάνια, πανάκριβο χαβιάρι και στυλιστικές σπατάλες με την υπογραφή του Calvin Klein.

Ο Μr. Hyde του Dr.Mabuse !

Παζολινικό σεξ, σε σαλόνια με χρυσά ανάκλιντρα, σιωπηλά χλιδάτοι θάνατοι σε πορφυρά σεντόνια και κολλαριστά χαρτονομίσματα σε καταστροφικές συναλλαγές που δεν "παίζουν" ρέστα !

Σνομπ ηλεκτρονική pop, με εντελώς decadance φυγόκεντρες δυνάμεις που σε παίρνουν και σε σηκώνουν !

Στο εξώφυλλο του single,οι χαρακτηριστικές μορφές των Quentin Crisp(συγγραφέας, αθεράπευτα επιδειξιομανής και gay icon των 70's στην Αγγλία) και Liberace(ένας απ'τους πιο ακριβοπληρωμένους πιανίστες-entertainer στην εικοσαετία '50-70 παγκοσμίως) έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ, της πιο glamour κατάπτωσης, που έχει γνωρίσει ποτέ η popular μουσική.

Υποκλίνομαι κι ανατριχιάζω!

Mea Culpa

2011-01-16T12:03:00.004+02:00

To μεγαλύτερό μου λάθος, όσον αφορά τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, είναι ότι άφησα απ'έξω το "My Beautiful Dark Twisted Fantasy".
To πέμπτο l.p του Kanye, θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον μέσα στην πρώτη τριάδα, κάτι που έχω πλήρως συνειδητοποιήσει, εδώ και δέκα μέρες περίπου.
Τραγική παράλειψη εκ μέρους μου, που συνέβη μάλλον γιατί δεν άκουσα ολόκληρο το δίσκο μέσα στον Νοέμβριο.
Νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο "φάουλ" στο οποίο έχει υποπέσει το άθλιο αυτό blog, στα 4 χρόνια που φτιάχνουμε τις λίστες με τα καλύτερα.
Ο δίσκος είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη και μεστή δουλειά, του Νο 1 καλλιτέχνη της δεκαετίας, που ξεκινώντας συνυπογράφoντας την παραγωγή του "Blueprint" με τον Jay-z, έφτασε να κατακτά τρόπους μουσικού εξπρεσιονισμού, που κανείς άλλος εως τώρα δεν τόλμησε να αγγίξει.
Για μένα, ο Kanye West, είναι ένας Μαύρος Πάνθηρας με baroque καταβολές.
Η μαύρη version του Brian Eno, το πρελούδιο του έγχρωμου Kubrick, το ιντερλούδιο του ασπρόμαυρου Hitchcock, η electro έκδοση μιας σονάτας του Ligeti και το κλειδί που ανοίγει το λουκέτο-περιδέραιο στο λαιμό του Sid Vicious.
Eυτυχώς που πρόλαβα κι αγόρασα το cd, με το banned cover.(φώτο)
Κάτι είναι κι αυτό.
Ελπίζω να μην ξανακάνω τέτοιο λάθος.

The Film Of My Life

2011-01-03T21:25:00.004+02:00

Το πρώτο post της χρονιάς .

Οουουουουουου......

Η μέρα, έχει ήδη αρχίζει να μεγαλώνει.

Ανεπαίσθητα, μπορεί να νομίζουμε, αλλά 2λεπτά τη μέρα, είναι 2 λεπτά.

Τελικά, αυτό που νομίζουμε ότι γίνεται, σπανίως συνάδει μ'αυτό που πραγματικά συμβαίνει, στο μέγεθος που συμβαίνει.

Κι αυτό που πραγματικά συμβαίνει, μπορεί να προσδιοριστεί με σχετική ακρίβεια, μόνο από ρολόγια,ζυγαριές,μεζούρες και πιεσόμετρα.

Ο άνθρωπος, αδυνατούσε πάντα να προσδιορίσει πράγματα και καταστάσεις, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί πραγματικά δεν ήθελε.

Δεν υπάρχει χειρότερος κριτής, απ'αυτό που λέμε, "ανθρώπινο μάτι".

Βγάζει το άσπρο, κατάμαυρο και μετατρέπει την πίσσα σε πούπουλα.

Καμία εμπιστοσύνη λοιπόν στο POV.(point of view)

Ακόμα και στο πορνό, το POV, ήρθε ως ένα νέο επαναστατικό είδος(δήθεν HQ amateur) και τελικά κατέστρεψε τα πάντα, αφαιρώντας την ουσία του πραγματικού hardcore, αποβλακώνωντας εντελώς τον παραδοσιακό μαλάκα, και ισοπεδώνοντας μια για πάντα την αίσθηση του μεγέθους.(αυτό το τελευταίο νομίζω ήταν καταλυτικό χτύπημα....γιατί size DOES matter !)

Κάτι τέτοια σκέφτομαι ακούγοντας, το πολύ μπροστά για την εποχή του "The Original Soundtrack" των 10CC, ή προσθέτoντας κρέμα γάλακτος σ'ένα ταψάκι με ξαναζεσταμένα κανελόνια και 1 1/2 μισοκαμμένο μπιφτέκι από προχτές, με την ελπίδα να ορθοποδίσουν.

Από την άλλη, δεν μπορώ να μην σταθώ με δέος μπροστά στους αθεράπευτα ρομαντικούς(από άποψη) συνανθρώπους μου, που εξακολουθούν να πιστεύουν φανατικά πως το κρασί και το τζάκι, είναι καθαρά παρεϊστικά σπορ, υπερασπίζονται μέχρις εσχάτων τις ζεστές "φωλίτσες" της ορεινής Κορινθίας, και τσουγκρίζουν με χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά τα ποτήρια τους σε ρεμπετάδικα.(υπάρχουν ακόμα αυτά ??)

Ωραίο πράγμα η αφοσίωση, ειδικά όταν ξυρίζεσαι μετά από έναν χορταστικό, 12άωρο ύπνο, γνωρίζοντας ότι στο σπίτι εξακολουθούν και υπάρχουν τσιρότα.

Ο Machete, ήταν τελικά swinger ?

Happy New Fear

2010-12-31T16:05:00.006+02:00

Tο τελευταίο post της χρονιάς.

Εκεί έξω, δηλαδή και μέσα, γίνεται χαμός!

Το απόλυτο χάος!

Ειλικρινά δεν ξέρω τί ακριβώς έχουν στο μυαλό τους, όσοι εύχονται "καλή χρονιά" κτλ.

Τί σκέφτονται?

Αν σκέφτονται κάτι...

Όσοι πάντως το εννοούν, μάλλον τους περισσεύουν η φαντασία κι η γεναιότητα, αφού στο βάθος όλοι γνωρίζουμε πως το 2011,αποκλείεται να είναι μία "καλή χρονιά".

Δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν ξέρεις ή δεν βλέπεις.

Είναι τόσο προφανές.

Το διακρίνεις στα βλέμματα όλων, το νιώθεις στην αύρα του διπλανού σου.

Το κυρίαρχο συναίσθημα παντού, είναι ο φόβος.

Από την άλλη, ρεαλιστικές ευχές ΔΕΝ υπάρχουν,γιατί εαν ήταν ρεαλιστικές, πολύ απλά δεν θα ήταν ευχές.

Τελοσπάντων, εύχομαι μία όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη χρονιά, με τις μικρότερες απώλειες ψυχικής ισορροπίας(πολύ βασικό αυτό), καλό κουράγιο σε όλους μας και προπάντων πολύ χιούμορ, που είναι βασικό αντίδοτο σε decadance συνθήκες, όπως αυτές που βιώνουμε.

Ένα ευχάριστο της κρίσης, το ότι δεν στολίστηκε(ευτυχώς) αυτό το κακόγουστο-δέντρο-έκτρωμα, που συνήθιζαν να στήνουν στο Σύνταγμα.

Άλλο ένα ευχάριστο, είναι ότι τα δώρα μικραίνουν σε μέγεθος.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συρικνώνεται κι η αξία τους.

Πόσο μπορεί για παράδειγμα να συρικνωθεί το "Μονόγραμμα" του Ελύτη?

Πέντε-έξη λέξεις, σωστά χρησιμοποιημένες, ικανές να σκοτώσουν.

Το 2011, ακόμα κι αυτοί που ζορίζονται να σκεφτούν(όπως ο γράφων), θ'αναγκαστούν να το κάνουν.

Back to basics?

Δεν ξέρω, αλλά αν είναι αυτό το θέμα, so be it....

Επιστροφή στο μασίφ.

Σήμερα άνοιξα ένα μικρό φάκελο, και διάβασα ένα πολύ όμορφο ραβασάκι, απ'αυτά που μάλλον δεν θα γράψω ποτέ μου.

Σ'ένα χρόνο από τώρα, έχω υποσχεθεί ν'ανοίξω έναν ακόμα μεγαλύτερο φάκελο, αλλά προς θεού, όχι νωρίτερα από 31/12/2011.

"Μ'ακούς" ?

Ο θείος Γ. τελειώνει τώρα και τη φετινή μουσική ανασκόπηση.

My beautiful,dark,twisted fantasy.

Kόλλημα κι αυτός με τον Kanye West.

Καλή χρονιά σε όλους.(ουπς....μου ξέφυγε)

Best Of 2010 No 1 : Mike Patton - Mondo Cane

2010-12-20T13:14:00.000+02:00

Αν υπάρχει κάτι, με το οποίο πραγματικά έπαθα την πλάκα της ζωής μου, για φέτος, αυτό είναι το "Mondo Cane"και μόνο !
Παρ'ότι, ποτέ δεν υπήρξα ιδιαίτερος θαυμαστής,του Patton ή των Faith No More, ο τύπος είναι ΘΕΟΣ !(κάτι ήξερε μια ψυχή που επέμενε πριν χρόνια...)
Όταν ο καντινιέρης της πλατείας Μαβίλλη, ξαφνικά αποφασίζει να εγκαταλείψει το "βρώμικο", και ν'ασχοληθεί με την μοριακή γαστρονομία, οι περισσότεροι θα σπεύσουν να του εξασφαλίσουν ένα ευάερο δωματιάκι στο Δρομοκαϊτειο, φροντίζοντας παράλληλα, να'ναι εφαρμοστός ο ζουρλομανδύας που θα τον τυλίξουν.
Έλα όμως, που καμιά φορά, η τρέλα όχι μόνο δικαιώνεται, αλλά θριαμβέβει πανυγηρικά, και τότε πάνε όλες οι λογικές του κόσμου περίπατο....
Μία τέτοια περίπτωση, είναι και το "Mondo Cane".
Ο Patton, σε μία του συνέντευξη, είπε πως "αυτός ο δίσκος, είναι κατάλληλος για οποιονδήποτε έχει καρδιά μέσα στο στήθος του", και νομίζω πως καταλληλότερο briefing, αναφορικά με το τί πραγματικά συμβαίνει εδώ, δεν υπάρχει.
Ευχαριστώ όλους όσους διάβασαν και το φετινό countdown, και τους "έπιασε" έστω ένα τραγούδι.
Τελειώσαμε κι αυτή τη φορά.
Συγκινούμαι πραγματικά, όσο σκληρόπετσο γομάρι κι αν έχω χαρακτηριστεί.
Όσοι μπείτε στον κόπο ν'ακούσετε την διασκευή-αριστούργημα, που παίζει πιο κάτω,σας προτρέπω ανεπιφύλακτα να τσεκάρετε και το original, του Luigi Tenco, o οποίος στα 29 του, αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του, μόλις έμαθε πως το τραγούδι με το οποίο συμμετείχε στο φεστιβαλ του Σαν Ρέμο το 1967 παρέα με την Dalida("Ciao Amore Ciao), δεν είχε περάσει στον τελικό.(άλλος ψυχάκιας.....)
Τελικά, έχω θέμα με το "μετρικό σύστημα".
"Αυτό που μετράει",από Depeche Mode μέχρι Luigi Tenco.

Βest Of 2010 No 2 : Badly Drawn Boy - It's What I'm Thinking:Photographing Snowflakes

2010-12-19T13:11:00.002+02:00

Δηλώνω και επίσημα πλέον, fan του Damon Gough, και θέλω να ευχριστήσω δημόσια τον dearest-friend-provokator,που μου έφερε τον δίσκο απ'το Λονδίνο μόλις κυκλοφόρησε.
Γι'αυτό είναι οι φίλοι.
Αν η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου, είναι να φωτογραφίζει κανείς νιφάδες χιονιού,τότε ένα απ'τα πιο επίπονα πράγματα στην ζωή, είναι η κατανόηση και αποδοχή των εσωτερικών μας αλλαγών.
Ο άνθρωπος αλλάζει ρεεεεεε...
Τρομάζω στην ιδέα πως έχω αρχίσει και συνηγορώ υπέρ της πραότητας,υπερασπιζόμενος ανθρώπους που πατάνε στις μύτες, για να μην ακουστούν,και κλείνουν με ταχυδακτυλουργικό τρόπο τις πόρτες πίσω τους, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί, όταν φεύγουν, νωρίς το πρωί.
Μεγάλη υπόθεση η ευγένια, ακόμα κι όταν συντηρείται σε θερμοκρασίες εκτός ψυγείου.
Δεν αλλοιώνεται ποτέ.
Όσον αφορά έννοιες όπως,ασφάλεια και σιγουριά, η καλύτερη δουλειά που έχετε να κάνετε για να μην σας φάει το σκοτάδι, είναι να προσποιείστε ότι υπάρχουν.....
Οne more to go...

Best Of 2010 No 3 : John Grant - Queen Of Denmark

2010-12-18T13:11:00.000+02:00

Ο τύπος, που τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν "παναρισμένος" ως φιλέτο από στήθος κοτόπουλο, σε κόκα και αλκοόλ, τελικά δεν έγινε σνίτσελ !
Τελευταία στιγμή, κατάφερε να την σκαπουλάρει απ'το καυτό λάδι του τηγανιού,(αν και ποτέ δεν είσαι εντελώς σίγουρος σε τέτοια θέματα...)και να φτιάξει τον πιο συνεσταλμένο δίσκο της χρονιάς.
Με το Queen Of Denmark, δεν κόβεις απλά φλέβες, αλλά ό,τι αγγείο γενικά παίζει....Από καρωτίδες, μέχρι τριχοειδή....
Κόβεσαι...γενικά.
Πέρα απ'την πλάκα, ο John Grant, μ'αρέσει γιατί με κάνει να θέλω ν'ακούω τα τραγούδια του πρωί και clean.
Στεγνή ευαισθησία και νηφαλιότητα, μετά από ελεγχόμενο hangover.
Ηρεμιστικό, καθόλου καταπραϋντικό, και στο βάθος πολύ λογικό.

Best Of 2010 No 4 : Janelle Monae - Archandroid

2010-12-17T13:15:00.000+02:00

To καλύτερο concept album της χρονιάς, το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς, και μία απ'τις πιο φιλόδοξες κι εντυπωσιακές προσπάθειες της τελευταίας δεκαετίας, όσον αφορά δίσκους που είναι δομημένοι ως διαδοχικές θεματικές συνέχειες, χωρίς να υπάρχει "pause" ανάμεσα στα tracks.
H Cindi Mayweather, σ'ένα freedom mission, για τους κάτοικους της Metropolis, με άφθονα afro beats, απογειωτική soul,καταπληκτικά φωνητικά και ορχηστρικές οάσεις, σ'αφήνουν κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, αφού ποτέ δεν ξέρεις τί θ'ακολουθήσει....μετά.
Ταλεντάρα,φωνάρα, η "άλλη ντίβα" όπως την χαρακτήρισε η Vogue, και το "Archandroid" είναι τουλάχιστον δύο κλάσεις πιο ψηλά, απ'ό,τι(σχεδόν...γιατί υπάρχει και το Νο 1)πήρε το αυτάκι μου, για φέτος.
Aν ήταν άντρας, θα ήταν μάλλον ο Bowie στις χίλιες και μία νύχτες,κι αν ήταν gourmet πιάτο , θα ήταν κάτι που μάλλον θα σ'έφερνε σε αμηχανία, και θα'παιρνε αρκετή ώρα μέχρι ν'αποφασίσεις να το αγγίξεις, όπως συνήθως συμβαίνει κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι, με κάτι πολύ καλύτερο απ'αυτό στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι.
Σχεδόν τέλειο !

Best Of 2010 No 5 : Martina Topley Bird - Some Place Simple

2010-12-16T13:38:00.000+02:00

To γεγονός ότι μόλις 4, απ'τα συνολικά 15 tracks του "Some Place Simple" είναι καινούργια τραγούδια, δεν ήθελα να μ'εμποδίσει απ'το να συμπεριλάβω το τρίτο της lp so far,στα καλύτερα της χρονιάς.
Εξάλλου η τύπισσα, είναι ένα twist από μόνη της, κάτι που κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την ακρόαση κομματιών που προυπήρχαν στα προηγούμενα album της, και εδώ τα ξανακούμε με κάποιες μικροαλλαγές, που τελικά, μόνο ασήμαντες δεν είναι.
Η προστατευόμενη του Damon Albarn, είναι περιπτωσάρα, είτε την ακούς ακαπέλα, είτε συνοδευόμενη από μια ξερή μπότα, και οι Massive Attack, κι ο Tricky θα πρέπει να νιώθουν τουλάχιστον κωλόφαρδοι, που μια τέτοια φωνή, υποστηρίζει εδώ και αρκετά χρόνια,τόσο καλά, μερικές απ'τις βαριές κι ασήκωτες εμμονές τους.(θα'σκαγα αν δεν το έλεγα....)

Best Of 2010 No 6: John Legend & The Roots - Wake Up !

2010-12-15T13:13:00.000+02:00

O μόνος που θα μπορούσε να υποστηρίξει τόσο καλά, ένα ολόκληρο album, βασισμένο αποκλειστικά σε διασκευές όχι και τόσο γνωστών στο ευρύ κοινό, soul κομματιών, εν έτη 2010, είναι ο John Legend.
Κι επειδή ο Μάρτης δεν λείπει ποτέ απ'την Σαρακοστή, οι Roots, σιγοντάρουν όλη αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια, απότισης φόρου τιμής, σε "αφυπνιστικά" soul τραγούδια, που με το χέρι στην καρδιά, μοιάζουν στις μέρες μας πιο επίκαιρα από ποτέ !
Harold Melvin & The Blue Notes, Baby Huey,Bill Withers, Marvin Gaye, κι ένα σωρό άλλοι, τεράστιοι μαύροι καλλιτέχνες, ξαναζούν εδώ, μέσα απ'τις εξαιρετικά επιτυχημένες version του Legend και των φίλων του.
Διαχρονικοί, protest soul ύμνοι, που νομίζεις ότι γράφτηκαν για τα λούκια που καθημερινά περνάς, κι ας μην είσαι μαύρος, ή χωρίς κατ'ανάγκη η χώρα σου να βρίσκεται μπλεγμένη σε κάποιον ηλίθιο πόλεμο.
Εκεί φαίνεται και η αξία του "Compared to What", του "Wake Up Everybody" και του "Hard Times".
Τα κάνεις κτήμα σου, κι ας γράφτηκαν στην πραγματικότητα για άλλους λόγους.
Δίσκος-φροντιστήριο το "Wake Up", κι αν θέλετε να κάνετε μια αυστηρή επιλογή αγοράς μεταξύ 5-6 cd, έτσι για να'χετε στην δισκοθήκη σας το άρωμα της χρονιάς του 2010, νομίζω πως ο συγκεκριμένος δίσκος, είναι μέσα στα must.

Best Of 2010 No 7: GORILLAZ - Plastic Beach

2010-12-14T13:10:00.001+02:00

Σε μια παραλία, πολλά μπορούν να συμβούν.

Όταν όμως μπλέκεις με τύπους σαν τον D.Albarn και τον J.Hewlett, δεν μπορείς να καταλάβεις πού ακριβώς τελειώνει το animation, και πού αρχίζει η πραγματικότητα.

Αν και πραγματικά, το να καταφέρεις να μπεις στο μυαλό των δύο αυτών ανθρώπων, δεν θεωρώ ότι είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, στην "πλαστική παραλία", μπαίνεις με τα μπούνια δίχως να το πολυκαταλάβεις.

Εκεί μπορεί να πετύχεις κυριολεκτικά απ'το πουθενά, τύπους σαν τον Bobby Womack,τους μισούς Clash, τους De la Soul,τον Lou Reed με τα εντελώς αντιπαθητικά γυαλιά ηλίου που συνηθίζει να φοράει, τον Mos Def, κι ένα σωρό άλλους celeb τύπους, ν' απολαμβάνουν τις ορδές των μυρμηγκιών που βολτάρουν ανενόχλητα στην δροσερή άμμο, δουλεύοντας ακούραστα κάτω από έναν ήλιο, που βρίσκεται μόνιμα στην φάση της δύσης,χωρίς να δύει τελικά ποτέ.

Best Of 2010 No 8:Charlotte Gainsbourg-IRM

2010-12-13T01:13:00.000+02:00

Επειδή τις περισσότερες φορές, "το μήλο δεν πέφτει τελικά κάτω απ'τη μηλιά", αλλά προσγειώνεται, ώριμο και γινομένο λίγο παρακάτω, κάνοντας παρέα στα ήδη πεσμένα φρούτα των διπλανών οπωροφόρων, ας μην βιαζόμαστε να κατατάξουμε την κόρη του Serge και της Jane στις εξαιρέσεις.

Η τρίτη της προσπάθεια πάντως στην μουσική, μου άρεσε πολύ, και νομίζω πως ο Beck, δικαιούται ένα σεβαστό μερίδιο σ'αυτό.

Η Charlotte, τραγουδάει πολύ όμορφα όταν θέλει, χωρίς να διαθέτει στην πραγματικότητα φωνή.

Τα τραγούδια είναι απλά,και σε συνδιασμό με την λιτή και αεράτη παραγωγή, αφήνουν το περιθώριο στην "αντίχριστη", να έχει τον απόλυτο έλεγχο, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητές της.

Best Of 2010 No 9: Mark Ronson & The Business Intl-Record Collection

2010-12-12T13:15:00.001+02:00

O Μark Ronson, που από μοντέλο του Tommy Hilfinger και Dj σε clubs της Ν.Υόρκης, κατέληξε να γίνει ένας απ'τους πιο απρόβλεπτους και πραγματικά δημιουργικούς καλλιτέχνες της γενιάς του.
Τολμηρός παραγωγός, ευφάνταστος, κατά βάθος underground και colourful όπως πάντα.
Ένας μουσικός σκηνοθέτης, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει !
Ποιος αλήθεια θα σκεφτόταν να ξεθάψει τον προγουλάτο Boy George, ύστερα από τόσα χρόνια ?
Τραγουδάει ακόμα όμως....ο π.....!

Best Of 2010. No 10:Caribou-Swim

2010-12-11T13:05:00.000+02:00

Η μουσική του Caribou, είναι φτιαγμένη κατά βάθος για pop-καπιταλιστές, που αρέσκονται στο να ξεδίνουν ενίοτε απ'το glam-rock των παιδικών τους χρόνων, και τις punk μετεφηβηκές τους εξάρσεις, παριστάνοντας με ελιτίστικο, άκαμπτο στυλ, τους ευγενείς ακροατές που πάντα ξέρουν να κρατούν τις αποστάσεις τους.
Και λοιπόν ?
Υπάρχει κάτι το κακό εδώ πέρα ?
Κι οι electro-πατρίκιοι, άνθρωποι δεν είναι δηλαδή ?
Το "Swim", μας δείχνει τον τρόπο για να μετατρέψει κανείς το παλιό εκκρεμές του σαλονιού, σ'ένα υπερσύγχρονο ψηφιακό ρολόι, χωρίς αυτό να χάσει το γοητευτικό τικ-τακ του.
Χρειάζεται τώρα αυτό ?
Αχ...αυτά τα περιττά θα μας φάνε στο τέλος....
Τουλάχιστον ας το ευχαριστηθούμε....

Βest Of 2010.No 11: MGMT-Congratulations

2010-12-10T13:15:00.001+02:00

Risky,ψυχεδελικό και βαθιά σαρκαστικό εγχείρημα για ένα group, που ενώ ακόμα καλά-καλά, δεν είχε χωνέψει την μεγάλη επιτυχία του "Oracular Spectacular", αποφάσισε να "παίξει" ακόμα πιο δύσκολα.
Tελικά απ'ότι φαίνεται, ο Brian Eno, οι εφιάλτες της Lady Dada, ο Dan Treacy και το αμείληκτο ψύχος της αφιλόξενης Σιβηρίας, μόνο εχθροί δεν στάθηκαν για τους ΜGMT, που κάνουν το δύσκολο "2 στα 2", και συνεχίζουν ακάθεκτοι.
Πιο κάτω παίζει ένα απ'τα πιο όμορφα τραγούδια που άκουσα μέσα στο 2010.
12 ολόκληρα λεπτά, κυλάνε αβίαστα σαν νεράκι....
Καθόλου εύκολο αυτό για ένα συγκρότημα της γενιάς των MGMT.
"Συγχαρητήτρια"....

Best Of 2010. No 12:Elton John/Leon Russell-The Union

2010-12-09T13:10:00.001+02:00

Πολλοί "παππούδες"(αλλά και γιαγιάδες...) αποφάσισαν μέσα στο 2010, ότι η μουσική βιομηχανία τους έχει πραγματικά ανάγκη(κάτι που δεν είναι και εντελώς ψέμα, εδώ που τα λέμε...) και ότι θα πρέπει κι αυτοί, να δηλώσουν παρών, καθένας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο,σ'ένα παιχνίδι, του οποίου οι κανόνες έχουν αλλάξει.
Τί να πρωτοθυμηθώ?
Eric Clapton,Tom Jones, Phil Collins, Cyndi Lauper, Joe Cocker,Tom Petty,Bryan Ferry, Laurie Anderson, Robert Plant, Heart και πολλοί ακόμα "συνταξιούχοι" του Rock'n'Roll Hall Of Fame, έβγαλαν δίσκο φέτος.
Κάποιοι το έκαναν καλά, άλλοι λιγότερο καλά, και μερικοί θα ήταν προτιμότερο να είχαν απλώς κάτσει στο σπίτι τους.
Ο Elton John κι ο Leon Russell, έκαναν κατά την γνώμη μου μακράν τον καλύτερο δίσκο στην κατηγορία των "γερόλυκων", και όχι μόνο....
Με το "The Union", "έβαλαν κάτω" πολλά απ'τα εγγονάκια τους, δείχνοντας πως όταν αυτοί οι δύο τεράστιοι τύποι, καθίσουν αντίκρυ ο ένας απ'τον άλλον, έχοντας μπροστά τους από ένα πιάνο(ας είναι και άνευ ουράς....) κυριολεκτικά "ζωγραφίζουν" !
Ο δίσκος δεν είναι απλά...καλός.
Αξίζει επισταμένης μελέτης,από ιστορικής(Jimmie Rodgers' Dream), συναισθηματικής(Eight Hundred Dollar Shoes), αλλά και στυλιστικής άποψης(Monkey Suit)
Gimme More ! !

Best Of 2010. No 13: THE DIVINE COMEDY-Bang Goes The Knighthood

2010-12-08T13:02:00.000+02:00

Αξίζει κανείς, να υποκλιθεί(αφού δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο....) μπροστά σε φυσιογνωμίες όπως ο N.Hannon.
Δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν.
Για την ακρίβεια, υπάρχουν ελάχιστοι.
Ο τύπος δεν πιάνεται .....πουθενά, και ομολογώ πως τα 3 lps που μεσολάβησαν μετά το "Fin de Siecle" μέχρι το φετινό "Bang Goes The Knighthood" δεν με είχαν ενθουσιάσει ιδιαίτερα.
Μάλλον με είχαν απογοητεύσει, σε σημείο να θεωρώ τους Divine Comedy, μία σχεδόν τελειωμένη υπόθεση.
Ο Βορειο-Ιρλανδός Δάντης όμως, είχε άλλη άποψη και χάρηκα πολύ γι'αυτό, άσχετα αν είναι ο μοναδικός εναπομείναντας σ'ένα συγκρότημα που μετράει ήδη, πάνω από 20 χρόνια ζωής...
Η "ουσία" της Θείας Κωμωδίας είναι ακόμα εδώ, alive & kicking...
Respect !

Best Of 2010. No 14: THE KLAXONS-Surfing The Void

2010-12-07T13:16:00.000+02:00

Oι Klaxons, 3 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους "Myths Of The Νear Future", συνεχίζουν να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν.
Δηλαδή, εναλλακτικό rock για την στερημένη γενιά των 00's, και "δυνατά" singles που ισορροπούν ανάμεσα στην δημιουργική σχιζοφρένεια του Jamie Rainolds, και την επιτακτική ανάγκη για απογαλακτισμό απ'την κληρονομιά του Brit-pop των 90's.
To αποτέλεσμα, μόνο άσχημο δεν είναι, και οι όποιοι "πειραματισμοί" ακούγονται στο δεύτερο lp των Klaxons, είναι τουλάχιστον καλοδεχούμενοι, αφού δεν γίνονται ούτε για να εντυπωσιάσουν, ούτε για να βγάλουν προς τα έξω, το προφίλ ενός συγκροτήματος που δήθεν ψάχνεται....
Το "Surfing The Void" είναι στο σύνολό του, ένας πολύ καλός δίσκος, από ένα πολύ αληθινό group.

Best Of 2010. No 15: MANIC STREET PREACHERS-Postcards From A Young Man

2010-12-06T13:14:00.000+02:00

Οι Manics, είναι για μένα ένα απ'τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχουν συμβεί στην ζωή μου τα τελευταία 15 χρόνια, και συγκινούμαι κάθε φορά που ακούω κάτι καινούργιο απ'αυτούς, όπως την πρώτη φορά που άκουσα το "Motorcycle Emptiness".
Δεν μου συμβαίνει συχνά κάτι τέτοιο.
Αισίως, το 10 lp τους, που χωρίς να πλησιάζει ούτε κατά διάννοια την απόλυτη τελειότητα του περσινού αριστουργήματος, "Journal For Plague Lovers",(που κατά την γνώμη μου αδικήθηκε κατάφορα απ'τον μουσικό τύπο...) διατηρεί την φρεσκάδα, την ζωντάνια και την φοβερή ψυχή αυτού του group εκεί ακριβώς που πρέπει.(μέχρι την επόμενη δουλειά τους)
Εντάξει, στο album που ηχογραφήθηκε στην πατρίδα τους, συμμετέχουν εκτός των άλλων, οι Ian McCulloch & John Cale, αλλά όπως έχω ξαναγράψει δεν είναι εκεί το θέμα.
Οι τύποι είναι μοναδικοί και δεν χρειάζονται "κράχτες" για να προμοτάρουν τα τραγούδια τους.
Ίσως τους αδικώ με το Νο 15, αφού μέσα στο "Postcards From A Young Man" δεν υπάρχει κακό τραγούδι....
Μέχρι κι ο κοκαλιάρης Tim Roth που ποζάρει στο εξώφυλλο, κλέβει λίγους πόντους από κομμάτια όπως το "Golden Platitudes".

Best Of 2010. No 16: MARINA & THE DIAMONDS-The Family Jewels

2010-12-05T13:10:00.001+02:00

H ελληνικής καταγωγής Marina Diamandis, έχει μια ιδιαίτερη χροιά στη φωνή της, που ή σου σπάει τα νεύρα, ή σου αρέσει πολύ.(το ίδιο που συμβαίνει π.χ και με την Florence)
Εγώ όπως καταλαβαίνετε, αποκλείεται να ανήκω στην πρώτη κατηγορία.
Το "The Family Jewels", εκτός του ότι είναι ίσως ο πιο fun δίσκος της χρονιάς, έχει μια ενέργεια, ανάλογη μ'αυτήν ενός τεράστιου μπαλονιού γεμάτου κονφετί, που σκάει εντυπωσιακά, γεμίζοντας τον χώρο πολύχρωμα χαρτάκια που αργούν να προσγειωθούν στο έδαφος.
Και μπορεί ο κρότος να μην είναι τόσο εκκωφαντικός, αλλά τη "ζημιά" του την κάνει....
Νομίζω πως η Marina, είναι μια νέα ταλαντούχα performer, που θα μας κάνει ν'ασχοληθούμε ακόμα περισσότερο μαζί της, στο άμεσο μέλλον.

Βest Of 2010. No 17 : SHAD - Tsol

2010-12-04T13:05:00.000+02:00

O Shad είναι Καναδός, και το TSOL είναι το τρίτο του lp.
Kαιρό είχα ν'ακούσω κάτι τόσο καλό απ'το συγκεκριμένο είδος, και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που επιτέλους μιλάμε για κάποιον εκτός του Eminem, του Kanye και του Jay-z.
To TSOL, έχει κάτι απ'την ατμόσφαιρα του παλιού, καλού Nas στο πιο εξελιγμένο, τα samples είναι καταπληκτικά βαλμένα, η παραγωγή άψογη, κι ο λυρισμός ενός πολλά υποσχόμενου MC, δημιουργούν αυτό που μερικές βεντέτες συναδελφοί του, έχουν προ πολλού ξεχάσει...
Για μένα, ο καλύτερος hip-hop δίσκος της χρονιάς !

Best Of 2010 No 18: HURTS - Happiness

2010-12-03T13:21:00.000+02:00

O Τheo κι ο Adam, κατάφεραν να φτάξουν ένα lp που να ακούγεται παντού, να παίζεται παντού, και να γίνει με συνοπτικές διαδικασίες το ντεμπούτο album με τις πιο "γρήγορες" πωλήσεις στο Μ.Νησί.
Αρχικά, και παρατηρώντας για λίγο το εξώφυλλο, δίνουν την εντύπωση πως ξεπήδησαν μέσα από κάποια ξεχασμένη μπομπίνα των αδερφών Κοέν.
Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού το Happiness, είναι ένας εντελώς "κανονικός" δίσκος, και το mood μόνο ασπρόμαυρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Όμορφη synth-pop, για "κανονικούς"(το τονίζω και πάλι...) ανθρώπους, και τραγούδια που κυλάνε ευχάριστα χωρίς να ταλαιπωρούν ή να κουράζουν τον ακροατή.
Η οποιαδήποτε σύγκριση ή συσχετισμός τους με τους Pet Shop Boys,(γιατί το άκουσα κι αυτό)είναι κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον ατυχής.
Αυτοί εδώ είναι οι Hurts, και τους αρέσει να παρατηρούν τα ήρεμα νερά μιας λίμνης, πριν σκάσει το βότσαλο....

Βest Of 2010. No 19:THE WATSON TWINS - Talking To You, Talking To Me

2010-12-02T13:04:00.000+02:00

Tα δυδιμάκια Chandra & Leigh Watson, παρέα με τα φιλαράκια τους απ'τους My Morning Jacket & Everest, ηχογραφούν στο L.A ό,τι πιο φιλόδοξο έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής από δύο κορίτσια που λατρεύουν την folk, και πίνουν νερό στ'όνομα της Carole King.
Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάνουν μουσική μόνο για ορκισμένους οπαδούς της ακουστικής κιθάρας και των τεμπέλικων νοθρών μελωδιών, που πολλές φορές επιβάλλει το συγκεκριμένο είδος.
Το αντίθετο.
Κάνουν αυτό που δεν πρόλαβε ή δεν ήθελε να ολοκληρώσει ποτέ της,η Sheryl Crow, κι ακόμα παραπάνω.
Αδιάψευστος μάρτυράς μου το καταπληκτικό "Harpeth River", που δυστυχώς δεν υπάρχει στο youtube, ΄΄οπως και τα περισσότερα κομμάτια του "Talking To You, Talking To Me".(γιατί άραγε???)

Best Of 2010. No 20: FIELD MUSIC - Measure

2010-12-01T13:02:00.000+02:00

Tα αδέρφια Peter & David Brewis, επιστρέφουν δυναμικά μ'ένα χορταστικό διπλό lp, που δεν ξέρω αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εξέλιξη του Brit-power pop στα 00's, αλλά Rock είναι σίγουρα, καθώς οι κιθάρες πρωταγωνιστούν σχεδόν παντού.
Οι επιρροές τους, από Beatles & Led Zeppelin, μέχρι Miles Davis & Brian Eno(κι ένα σωρό άλλες, απ'όσο τουλάχιστον ακούγεται μέσα στον γενικό χαμό του Measure...)είναι κάτι παραπάνω από ευδιάκριτες, κι αυτό δεν με χάλασε καθόλου, αφού έγινε με σεβασμό και στυλ.
Κάποιες φορές πάντως, κι ενώ δεν ξέρεις τί ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής, περιμένεις υπομονετικά να δεις που διάολο θα καταλήξει το πράγμα, και τις περισσότερες φορές οι Field Music δεν σ'απογοητεύουν.
Ένα "σφιχτό", καλοδουλεμένο album είναι το Measure.
Μια πολύ καλή προσπάθεια, που αναγνώρισε σχεδόν σύσσωμος ο Βρετανικός μουσικός τύπος, και που ελπίζουμε να έχει ακόμα καλύτερη συνέχεια.
Ένα μικρό αντιπροσωπευτικό δείγμα, πιο κάτω....

Tα Χειρότερα Της Χρονιάς ....(2 ημέρες πριν έρθουν τα καλύτερα)

2010-11-29T22:30:00.006+02:00

Μήπως δεν ακούω καλά ?

Μήπως έχω χάσει επεισόδια ?

Τί στο καλό ακριβώς συμβαίνει, και στ'αυτιά μου ηχούν σαν ό,τι χειρότερο άκουσα μέσα στο 2010, οι Vampire Weekend και οι "έχουμε εντελώς καβαλήσει το καλάμι" - Arcade Fire, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω.

Οι πρώτοι, κοροϊδεύουν συστηματικά τον κόσμο, και χαρίζω ευγενικά (σαν την Δέσποινα Μοιραράκη...) σε όποιον γενναίο έχει το κουράγιο να μου αποδείξει το αντίθετο, και τα 2 τους lp,(ελπίζω να μην υπάρξει και τρίτο...)προκειμένου να κάτσει με την ησυχία του, και να απολαύσει τις κενές ηχητικές μπαλαφάρες τους, που δήθεν πουλάνε προς τα έξω σαν την εξέλιξη του ήχου,των Talking Heads.

Tρίχες κατσαρές...λέω εγώ.(και κουραστικές)

Όσον αφορά τους Arcade Fire, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά !

Βαριέμαι αφόρητα και δυσανασχετώ όσο δεν πάει, μ'αυτό που κάνουν !

Τί τους βρίσκουν ρε παιδάκι μου ?

Όλο μέλι, μέλι, κι από τηγανίτα ....τίποτα !

Μηδέν από μηδέν = 0

Πάμε γι'άλλα.

τα bloopers....

2010-11-29T22:14:00.004+02:00

Για τον Phil και την Cyndi, που μας έδειξαν πως ΔΕΝ πρέπει να γίνεται ένα comeback.(ειδικά ο πρώτος....είναι εντελώς τραγικός στις motown τσαλαβούτες του...)

Για τις φανφάρες των Hold Steady που δεν τις αντέχω με τίποτα πλέον, και για την εκνευριστική κλαψομανιέρα του Anthony, που σε λίγα χρόνια τον βλέπω παρέα με τον Ντέμη Ρούσσο στο Ηρώδειο, να τραγουδάνε αγκαζέ τον Επιτάφειο....(μακρυά από'μας θεέ μου....)

Για τους Ace Of Base, επειδή τους συμπαθώ, δεν μπορώ να πω ότι κύλησαν εντελώς στο βούρκο, απλά θα ήταν καλύτερα γι'αυτούς να συμμετέχουν στην επόμενη Eurovision, για λογαριασμό της Σουηδίας, ντυμένοι στα γυαλιστερά.....και σε χορογραφίες του "δικού μας" Φωκά Ευαγγελινού....YO-YO MAN !

και τα κατώτερα των περιστάσεων....

2010-11-29T22:04:00.002+02:00

Κρίμα......Για τους Yeasayer,τους πολύ αγαπημένους μου Scissor Sisters που αρκέστηκαν στην χρυσή μετριότητα της σιγουράντζας, χωρίς την ψυχάρα των προηγούμενων 2 lp,για τους επίσης πολύ αγαπημένους μου Chumbawamba που έκαναν μια τρύπα στο νερό,για τους We Are Scientists που κατάφεραν να περάσουν εντελώς απαρατήρητοι,και για τον Jack που ό,τι πιάνει ΔΕΝ είναι χρυσός ! (έλεος πια !!!)

List Like An Egyptian

2010-11-21T13:10:00.009+02:00

H χρονιά, μουσικά έχει σχεδόν τελειώσει.
Κι επειδή σε λιγότερο από 10 ημέρες θα ξεκινήσει η παραδοσιακή ανάρτηση της λίστας, με τα 20 καλύτερα albums του 2010, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα μέχρι τις Πυραμίδες, μήπως και καταφέρω τελικά να βάλω σε τάξη, ένα εντελώς χαοτικό Τop 20, μιας μουσικά, μετριότατης χρονιάς, που κατά την γνώμη μου θ'αφήσει ελάχιστα αξιόλογα πράγματα πίσω.
Η δουλειά είναι "βρώμικη", αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει, και είναι τουλάχιστον παρήγορο, πως ακόμα και σε τέτοιους "δύσκολους" από πολλές απόψεις καιρούς για όλους μας, ο master gone4sure, και καμιά ογδονταριά ακόμα bloggers, σπαζοκεφαλιάζουν, για κάτι που φαντάζει στις μέρες μας τόσο πολυτελές, αλλά ταυτόχρονα τόσο αναγκαίο για κάποιους, και τόσο ζωτικό, όπως είναι η μουσική.
Η λίστα και αυτή τη χρονιά, όπως και όλες μου οι προηγούμενες λίστες, φτιάχνονται καθαρά με γνώμονα τί άρεσε σ'εμένα,τί άκουσα πιο πολλές φορές, και τί απόλαυσα περισσότερο.
Αυτές είναι απαραίτητες διευκρινήσεις για newbies.
Eπίσης να πω, ότι φέτος μέσα στα καλύτερα 20, υπάρχουν 2 l.p με διασκευές, ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει κατά την γνώμη μου πως η pop-rock μουσική έχει σχεδόν ολοκληρώσει τον κύκλο της και απλά ανακυκλώνεται, άλλοτε όμορφα κι έξυπνα, κι άλλοτε άστοχα κι εκνευριστικά.
Για το Νο 1 δεν προβληματίστηκα ιδιαίτερα(δυστυχώς), καθώς το θεωρώ πραγματικά μία απ'τις καλύτερες δουλειές που έχουν γίνει τα τελευταία 10 χρόνια, και κυριολεκτικά το έλιωσα το cd.
Tα άλλα, τα σκέφτηκα πολύ, κι όχι μόνο κάτω απ'την πυραμίδα του Χεφρήνου.
Γενικώς.....
Είθε το πνεύμα της επιβλητικής Σφίγγας,ο αλάβαστρος,ο ατελείωτος Νείλος,και η χρυσή άμμος της ερήμου ν'αποδειχτούν καταλυτικά βοηθήματα, και να μην με ρίξουν σε καμία μουσική σαρκοφάγο.
Εξάλλου,ένα ξηρό κλίμα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Την ύπουλη υγρασία να φοβάστε....
Ο Nick Kershaw πάντως, είναι εκεί, όποτε τον χρειάζομαι και με καλμάρει σαν στοργική μητριά.
Το λατρεύω αυτό το τραγούδι ! !

Βadly Drawn Boy

2010-10-30T16:55:00.004+03:00

Tον ανακάλυψα πολύ αργά απ'ότι φαίνεται, αφού έχει ήδη στο ενεργητικό του 7 albums, για τα οποία και δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
Ο Damon Cough είναι αυτό που λέμε, ένας "εναλλακτικός" Βρετανός singer/songwriter, με την κυριολεκτική σημασία του alternative, χωρίς όμως αυτό να τον εμποδίζει να φτιάχνει όμορφες μελωδίες, που θα μπορούσαν άνετα να βρουν ανταπόκριση ακόμα και σ'αυτό το λεγόμενο....πιο mainstream κοινό.
Το "I Saw You Walk Away", προέρχεται απ'την τελευταία του δουλειά με τίτλο, "It's What I'm Thinking - Photographing Snowflakes", και έχει αυτό, που ο Richard Ashcroft για παράδειγμα,δεν θα καταφέρει ν' αγγίξει ποτέ του.
Καλό Σ.Κ.

Cynthia's Blues

2010-10-23T13:59:00.003+03:00

Ακόμα δεν έχω προλάβει ν'ακούσω την καινούργια δουλειά της τρελάρας, που στα late 70's, σχεδόν κατέστρεψε τις φωνητικές της χορδές, διασκευάζοντας τραγούδια των Zeppelin, και των Bad Company.
Aυτής της τόσο "Unusual" περσόνας, που ελάχιστοι γνωρίζουν τί πραγματικά κρύβει μέσα στο fragile κουκούλι της φαινομενικά ανισόροπης καρδιάς της.
Αιώνια "goonie", με μαλλί καμμένο απ'τα πολλά ντεκαπάζ, και ποιος ξέρει τί άλλο.....
Ένας αυθεντικός "Blue Angel" απ'το Brooklyn, που αν η Madonna διέθετε έστω το 1/100 της φωνής της, δεν θα είχε ανάγκη τους kitsch αυτοκρατορικούς θρόνους,και τα εξαιρετικά ταλαντούχα χορευτικά μπουλούκια της, σε κάθε live.....
Στο "Change Of Heart", από το δεύτερο προσωπικό της album,"True Colors"(1986), κιθάρα παίζει ο τεράστιος Nile Rodgers και φωνητικά κάνουν οι Bangles.
Πάω ν'ακούσω το Memphis Blues....
Kαλό Σ.Κ.

Ένα χρόνο μετά.

2010-10-15T19:40:00.002+03:00

Μερικές σελίδες γυρίζουν.
Άλλες όχι.
Ένα χρόνο μετά, πάλι βρέχει.
Σκέφτομαι την Ginger Lynn, στο video clip των Metallica και κάπως ανακουφίζομαι.
Ο πόνος στην πλάτη, μ'έχει εγκαταλείψει εδώ και 2 μήνες περίπου.
Ωραίο σαξόφωνο !

Έφυγε ο Γιώργος Τζιώτζιος

2010-10-07T00:12:00.007+03:00

Ο Γιώργος Τζιώτζιος, δεν ήταν απλώς ένας κριτικός κινηματογράφου.
Ήταν η ψυχή του "ΣΙΝΕΜΑ", ο ουσιαστικός θεμελιωτής του θεσμού "Νύχτες Πρεμιέρας",διευθυντής της εταιρίας διανομής "Προοπτική", και ο αιώνιος "απέναντι" ΣΙΝ-ένοχος της σχολής Π.Τιμογιαννάκη, κάτι για το οποίο θα τον ευγνωμονώ για πάντα !
Μια ζωή κόντρα, σε όλα !
Θεσσαλονικιός, Ολυμπιακός,(Ναι! είναι αλήθεια !) δεν ντράπηκε ποτέ του,να ομολογήσει την συμπάθειά του στον καλό αμερικάνικο κινηματογράφο,(και δεν εννοούμε μόνο, τον Πολίτη Κέιν...)όπως η πλειοψηφεία των κουλτουριάρηδων συναδέλφων του, που όποτε έβρισκαν ελεύθερο χρόνο απ'τις υποχρεώσεις τους ως γραμματείς και έφοροι της ΚΝΕ, πετάγονταν και καμιά βόλτα μέχρι το ΑΣΤΥ να δουν αν κουνιούνται οι βάρκες,προς τα που γέρνουν οι....πελαργοί,πόσο πηδάνε τα καγκουρώ, και τί χρώμα κιμονό προτιμούν οι γκέισες μετά την εμμηνόπαυση.
Γενικά ο Γιώργος, ποτέ δεν φοβήθηκε να πει αυτό που πιστεύει, ή να εκφράσει ελεύθερα το γούστο του, ακόμα κι αν αυτό ερχόταν αντιμέτωπο με πολλά....μα πάρα πολλά όσκαρ!
Μεγάλη υπόθεση για έναν κριτικό, είτε πρόκειται για σινεμά, είτε για μουσική, να λέει αυτό που πραγματικά νιώθει, και πιστέψτε με, είναι αρκετά σπάνιο....
Σχεδόν δυσεύρετο . Από πάντα, κι όχι μόνο στις μέρες μας.
Η κατευθυνόμενη κριτική είναι σιχαμένη, κι η δειλία στην κριτική είναι εντελώς pathetic !
RESPECT GEORGE !
Για τους υπόλοιπους, υπάρχει πάντα ο .....Δανίκας, o Tιμογιαννάκης και άλλοι gourmet κριτικοί που δεν θέλω ούτε να τους διαβάζω, ούτε να τους ακούω.
Δεν με αφορά, ούτε ο τρόπος που γράφουν, ούτε ο τρόπος που προσπαθούν να πουλήσουν.
Γιατί κυρίως για πωλητές πρόκειται.
Το άθλιο αυτό blog, αφιερώνει ολόψυχα, το "ALL THAT JAZZ" στον Γ.Τζιώτζιο.
Αυτός, μόνο πωλητής δεν ήταν!
Πραγματικά λυπήθηκα πολύ, όταν το έμαθα.
Βye bye your life....goodbye .

Dream Weaver

2010-10-04T20:23:00.009+03:00

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι.(θα μπορούσε άνετα να το είχε πει κι ο Peter Gabriel)
Πόσο μάλλον, όταν βρίσκεται σε live δίσκο μιας μεγάλης μου αδυναμίας.
Tεράστια μορφή ο Gary Wright,και εντελώς αδικημένος αν αναλογιστούμε αυτό που εισέπραξε, σε σχέση μ'αυτά που πρόσφερε στην μουσική.
Αυτό είναι που λέμε, η κλασσική κατάρα που ακολουθεί τους καλλιτέχνες που κάνουν πράγματα πολύ πιο μπροστά απ'αυτά που η εποχή τους είναι ικανή ν'αντέξει και να κατανοήσει.
Τουλάχιστον, τυγχάνει καθολικής αναγνώρισης και σεβασμού απ'όλους τους συναδέλφους του.
Κάτι είναι κι αυτό.
Κάπως έτσι πέρασε το Σ.Κ .
Και το ευχαριστήθηκα .

(Δεν είναι πόλεμος)....Είναι Απλά Το Τέλος Της Αγάπης

2010-09-30T23:27:00.005+03:00

Ο skinny Tim Roth, δεν ποζάρει, αλλά "σουτάρει", σαν ένας γνήσιος trainspotter μιας γενιάς σαν τη δική μου, που στα τριάντα φεύγα, βιώνει μία ψυχολογική τρομοκρατία, κι ένα ανελέητο brain washing στο οποίο απλά δεν αντιδρά, γιατί έχει πλέον πειστεί(κι αυτή είναι η πραγματική κατάρα) πως .....δεν γίνεται τίποτα.
Το δέκατο(10) album των Manics είναι γεγονός και πρέπει να ομολογήσω πως η συγκίνησή μου ήταν τέτοια, που εδώ και δέκα ημέρες προσπαθώ να σκεφτώ τί στο καλό είναι πρέπον να γράψω, στο άθλιο αυτό blog, προκειμένου να περιγράψω έστω κατά ένα 10% αυτό που νιώθω για τον James, και την παρέα του, που αν μη τί άλλο , ΕΙΝΑΙ ένα απ'τα πράγματα που έχει να υπερηφανεύεται η κατά τα άλλα "καμμένη" γενιά των 90's.
Για να βρει κάποιος, group που να μετρά 10 τουλάχιστον αξιοπρεπή albums στο ενεργητικό του, είναι κομματάκι δύσκολο, και όπως καταλαβαίνετε, αναφέρομαι σε "έργα και ημέρες" συγκροτημάτων των τελευταίων 30 ετών.
Κι επειδή οι U2 κι οι D.M μεγαλούργησαν κυρίως σε μια δεκαετία που δεν πρόλαβα καλά-καλά να ζήσω, νομίζω πως οι Manics είναι μία απ'τις ελάχιστες περιπτώσεις συγκροτημάτων, που εδώ και 20 χρόνια, κάνουν μουσική, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, χωρίς πομπώδεις κενολογίες και στομφικά περάσματα.
Απλά, ανθρώπινα κι όμορφα.
Ίσως και να μην βλέπω τα πράγματα εντελώς αντικειμενικά, και να είμαι θετικά προκατειλημμένος, γιατί τα τελευταία 15 χρόνια, ζούσα κυριολεκτικά, παράλληλα με τα τραγούδια τους.
Μπορεί και γι'αυτό να νιώθω τόσο μεγάλη φόρτιση.
Γιατί από το "Suicide Is Painless", και το "Everlasting",μέχρι το "Motorcycle Emptyness" και το περυσινό τους "All Is Vanity", με κάνουν και ανατριχιάζω ! !
Τόσο πολύ, που μέχρι στιγμής έχω μοιραστεί τα τραγούδια τους μόνο μ'έναν άνθρωπο, με τον οποίο "έτυχε" (τρόπος του λέγειν...) να τους δούμε και live, στο Terra Vibe, παρέα με άλλους 500 τρελούς, πριν 3 χρόνια.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το live.
Ήταν 6 Οκτωβρίου 2007.
Δεν θα κάτσω τώρα ν'ασχοληθώ με τις συμμετοχές McCulloch και Cale στο "Postcards From A Young Man".
Πιστεύω ακράδαντα πως όταν κάποιος αναφέρεται σ'ένα τόσο ψυχωμένο και περήφανο group όπως οι Manic Street Preachers, τα credits σ'ένα lp τους, είναι απλώς credits, κι έτσι πρέπει να είναι.
Δεν είναι αυτoί οι λόγοι που πρέπει κάποιος ν'ακούσει το "Some Kind Of Nothingness" ή το "Auto Intoxication".
Ή έχεις τους λόγους σου, ή δεν τους έχεις.
Κι εδώ δεν γράφουμε για να πείσουμε κανέναν.
Ψυχοθεραπεία κάνουμε, κατά βάση.
Κι ο Richie, όταν "έφυγε", δεν έκατσε να το συζητήσει με κανέναν.....
Άφησε όμως πίσω του αρκετές ακαταλαβίστικες, αλλά πανέμορφες στιχομυθίες, όπως αυτή του "This Joke's Sport Severed"κι αυτό κατά την γνώμη του ήταν αρκετό.
Είπαμε....μ'αυτή τη γενιά δεν βγάζεις άκρη.

RESET...

2010-09-12T16:46:00.010+03:00

Ο φετινός χειμώνας, θα είναι ο χειμώνας των επαναλαμβανόμενων ακροάσεων.

Δεν έχω ακούσει ακόμα κάτι που να μ'εχει ενθουσιάσει.

Ακόμα και το καινούργιο των Scissor Sisters, δεν είχε αυτό το κάτι παραπάνω που περίμενα να έχει.

Εντάξει, το "ArchAndroid" της Janelle Monae, μπορεί να είναι ένα απ'τα πιο αληθινά σοφιστικέ, concept albums που ακούσαμε τελευταία, αλλά αυτό δεν χρυσώνει με τίποτα το χάπι μιας μουσικά μετριότατης, όπως όλα δείχνουν χρονιάς.

Από την άλλη, μένω μερικές φορές με το στόμα ανοιχτό, ακούγοντας για παράδειγμα την αιρετική άποψη των Mountain Man, ή νιώθωντας την ειλικρινέστατη ενέργεια των Gaslight Anthem, όσο κι αν αυτό στην πραγματικότητα έχει πάψει να μ'αφορά εδώ και πολλά χρόνια.

Στους U2 δεν πήγα, και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το πολύ καλό show που έδωσαν.

Το καλοκαίρι που πέρασε, άκουσα πολύ, μα πάρα πολύ μουσική.

Όσοι δεν έχετε ακόμα γευτεί το "The Glare", την συνεργασία δηλαδή M.Nyman και D.Mcalmont , χάνετε ....

Ωστόσο, το τραγούδι που μου πήρε αυτή τη φορά τα μυαλά, είναι του 1983, από ένα new wave group απ'τον Kαναδά και παίζει πιο κάτω με τις ευχές μου, για έναν όσο γίνεται πιο αναίμακτο χειμώνα.(γιατί τα πράγματα δεν δείχνουν και τόσο καλά...)

Καλά RESET, σε όλους μας.

Θα τα χρειαστούμε....

Κατ'εξαίρεση.-

2010-08-11T20:30:00.004+03:00

Εξαίρεση.
Όπως αφαίρεση.
Όπως διαίρεση.
Κι επειδή δεν νομίζω να έχω παίξει ποτέ ελληνική μουσική στο άθλιο αυτό blog, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, απ'τους ορκισμένους fan του ξένου pop-rock ρεπερτορίου, για το "μικρό" αυτό λοξοδρόμημα.
Το συγκεκριμένο τραγούδι , παρ'ότι το γνώριζα, και παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξα ποτέ μου λάτρης της συγκεκριμένης "γυναικείας" (......χαχαχα) μπαρμπουτο-φωνής, όταν το άκουσα ένα πρωινό στην Σαντορίνη, κυριολεκτικά πάγωσε το αίμα μου.
Ξέρεις , είναι απ'αυτές τις στιγμές που δεν τις ελέγχεις καθόλου,αλλά απλά τις υπομένεις, προσπαθώντας σαν τον ηλίθιο να μην βουρκώσεις για τα επόμενα 4 λεπτά, γιατί "και καλά" δεν υπάρχει λόγος.
Εξάλλου, σε διακοπές βρίσκεσαι.
Το καλαμάκι απ'το φραπέ σου μένει στο στόμα, (αν συγκρατηθείς και δεν το καταπιείς...)και ξαφνικά νιώθεις μια ντροπή λιγότερη, που είσαι Έλληνας.
Κάθεσαι εκεί, σαν τον απόλυτο "χαχα" και δεν ξέρεις τί στο διάολο σε βρήκε, πρωϊνιάτικα.
Για να μην σου πω, ότι ξαφνικά σε πιάνει ο αλτρουϊστικός-μεταδοτικός οίστρος και θέλεις να το μεταφράσεις στ'αγγλικά, στον πρώτο τουρίστα που έχει την ατυχία να περνάει κάτω απ'το δωμάτιό σου.
Εγώ ? Να μοιραστώ μουσική ?
Εγώ μοιράζομαι μόνο hangover....
Περίεργα πράγματα.
Μαλάκα, είναι λίγο spooky η όλη φάση, αλλά από θρίλερ και εφιάλτες φέτος....άλλο τίποτα !
Πάλι καλά , που "τα σπίτια είναι χαμηλά" και μπορώ άκοπα να βαράω την κεφάλα μου στο ταβάνι, μπας και γίνει κάνα καλό κούνημα εκεί μέσα και συνέλθω λιγάκι.
Αυτή η Κυριακή .....νισάφι πια !
Κι επειδή δεν μ'αρέσει να το παίζω παρθένα Μαρία, ομολογώ πως έχω βρεθεί στην ίδια κατάσταση άλλες δύο φορές στο παρελθόν, εξαιτίας ελληνικού άσματος. (Φαντασία για Μπουζούκι και Πιάνο & Χορός του Σάκαινα)
Εξαίρεση.
Όπως αναίρεση.
Όπως αίρεση.

Au Revoir "CHAOS" !

2010-07-22T17:44:00.003+03:00

Δεν βρίσκω ότι είναι κακό, ούτε δείγμα ναρκισσισμού, να ευλογούμε που και που τα γένια μας, όταν φυσικά υπάρχει λόγος που να αποδεικνύει "του λόγου το αληθές".
Στην περίπτωση λοιπόν του group απ'το Sudderland, (No 6 στο Τοp 20 των καλύτερων albums του 2008, σύμφωνα με την άποψη του άθλιου αυτού blog) ισχύει περίπου αυτό.
Ποιο ?
Το ότι οι Futureheads, με το τέταρτο στην σειρά album τους, έρχονται να ισοπεδώσουν και το τελευταίο λθαράκι που είχε μείνει στην θέση του, μετά την "έκρηξη του Twist" και τα φρενήρη σκαμπανεβάσματα του πιο αγνού και καλοπροαίρετου post-punk ήχου, που ακούστηκε ποτέ στα 00's.
Οι ταχύτητες, ιλλιγιώδεις όπως πάντα, οι βελόνες των κοντέρ στα κόκκινα και όσοι γουστάρουν ακόμα να ριψοκινδυνεύουν τα "σπίτια" και τις "καριέρες" τους, ζώντας ξεδιάντροπα τις "διπλές ζωές" τους, λίγο μετά τη δύση του ηλίου, θα ευχαριστηθεί η καρδούλα τους με το "Χάος".
Για τους άλλους, υπάρχουν πάντα οι Hold Steady....
Kαλό ....γκρέμισμα !

Hμέρες Φυσικοθεραπείας....

2010-07-12T19:19:00.002+03:00

Μάλλον έχω κάτι, που οι επιστήμονες στον ευρύτερο τομέα της υγείας,δηλ. οι πιο αγράμματοι και κατά βάθος απαίδευτοι πτυχιούχοι του κόσμου, αρέσκονται στο να το χαρακτηρίζουν ως "αυχενικό" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.

Το να περνάς έστω μια ώρα της ημέρας σου, μπρούμητα, στο ράντζο του κάθε επίδοξου φυσικοθεραπευτή-Προκρούστη, τρώγωντας στη σπονδυλική σου στήλη ό,τι laser και ηλεκτροφόρο καλώδιο παίζει εύκαιρο, μπορεί να μην είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο, αλλά έχει και την πλάκα του.

Ειδικά, όταν όλ'αυτά, γίνονται υπό τους ήχους τραγουδιών του Θέμη Αδαμαντίδη και της Μαντώς.

"Κρήτη Κέρκυρα και Νιο , μορφονιά με μορφονιό...." κτλ.κτλ...

Μιλάμε για σκηνικά απείρου κάλλους, στα όρια του πιο σουρεάλ, fiction σεναρίου, που αν μη τι άλλο, προκαλούν ασυγκράτητο γέλιο, μέχρι μυικού σπασμού, κάτι που όπως καταλαβαίνετε ακόμα και οι πιο άσχετοι με το μυοσκελετικό σύστημα και τις παθήσεις του, δεν ενδείκνυται στην περίπτωσή μου.

Αντίθετα, πιστεύω ακράδαντα, πως μια γενναία αποχή, από τους δήθεν ορκισμένους "εταιρικούς"μαλάκες που αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι καθημερινά, και μια καθολική νηστεία από έννοιες όπως "budget", "target group", "στόχος", "feedback", "ΙΚΑ", "βίζιτα ή επίσκεψη", "τιμή","φαινόμενο rebound","προϊστάμενος","διευθύνων σύμβουλος" και "πωλήσεις", είναι αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο οργανισμός μου για να κάνει αυτό το γαμημένο το "recover", ως τα τέλη Αυγούστου, που θα ξαναρχίσει η "μόλυνση".(δηλ. η επαφή με όλες αυτές τις δηλητηριασμένες έννοιες...)

Τί μου φταίει ο Αδαμαντίδης ? ?

Μια χαρά ήταν ο άνθρωπος....

Εύχομαι λοιπόν προκαταβολικά, καλό καλοκαίρι σε όλους, και ειδικά σ'όλους αυτούς που διαβάζουν το blog, χωρίς να έχουν κάνει ποτέ, ούτε ένα σχόλιο.

Όσο για τους εταιρικούς ρουφιάνους-γλύφτες, έχω να δηλώσω πως ποτέ μου δεν έχω γράψει τόσο πολύ στα παπάρια μου, ανθρώπους, όσο αυτούς.

Ας είναι ευτυχισμένοι, μέσα στην βιοχλαπάτσα που κουβαλάνε και στην προσωπική τους ζωή.

Εκείνοι επέλεξαν να είναι γλοιώδεις, μέχρι αηδίας.

Δεκάρα δεν δίνω, κι αν δεν πληρωνόμουν για να τους ανέχομαι, δεν θα είχα μαζί τους ούτε "καλημέρα".

Ούτε καν, μια αθώα ανταλλαγή βλεμμάτων.

Καλό καλοκαίρι λοιπόν,και καλές "διακοπές" ή καλές "συνέχειες"....

Εσείς ξέρετε καλύτερα....

Όλοι μας κατά βάθος, ξέρουμε.

Ο καθένας για τον εαυτό του.

"...πες μου σ'αγαπώ, για να βγω με μια βάρκα θαλασσιά, άστρο να σου βρω και σταυρό, απ'τα δώδεκα νησιά..."

Σιγά μην παίξω αυτό.....

Εξάλλου δεν βρήκα ποτέ, τίποτα το γοητευτικό, στα δωδεκάνησα....

Ξεκινάω απ'το "τέλος", ως συνήθως.

Το καλύτερο "καλοκαιρινό" τραγούδι EVER !

Aπ'την πιο μεγάλη μου αδυναμία.

Μ'όσους έχουμε πιει μερικά ποτάκια, ξέρουν....

Quello Che Conta

2010-07-01T21:34:00.006+03:00

Kαλό μήνα, που λέμε και στη δουλειά....
Ο δίσκος του Mike Patton, "Μondo Cane", με τις διασκευές σε κλασσικά ιταλικά τραγούδια της δεκαετίας του '50 και του '6ο, είναι για μένα με διαφορά, ό,τι καλύτερο άκουσα μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 και όχι μόνο.
Με την υποστήριξη της "Filarmonica Arturo toscanini" ορχήστρας, που μετράει περίπου 65 μουσικούς, ο Mike Patton, ερμηνεύει συγκλονιστικά, μερικά από τα τραγούδια, που πριν από καμιά πενηνταριά χρονάκια, αποτελούσαν την ελίτ της ιταλικής pop.
Το track listing, είναι καταπληκτικό, όπως και η φωνή του πρώην "άπιστου", "μπανιστιρτζή", που κάνει ένα πραγματικό crossover στην καριέρα του, δείχνοντας σ'όλους τους κολλημένους, πως η καλή μουσική δεν έχει, και δεν πρέπει να έχει όρια και διαχωριστικά.
Γιατί αν κάποιος πριν 10-15 χρόνια, μας έλεγε πως ο Patton θα τραγουδούσε κοστουμαρισμένος το "Senza Fine", το "20Km Al Giorno"ή το "Il Cielo in Una Stanza" σ'έναν χώρο, σαν το δικό μας Μέγαρο Μουσικής, μάλλον θα τον χαρακτηρίζαμε τρελό !
Το "Mondo Cane" είναι ένα album που κατά την προσωπική μου άποψη, παίρνει 11, με άριστα το 10 !
Το ακούω συνέχεια και ακούραστα, κάθε μέρα, εδώ και ένα μήνα περίπου, κι η κάψα δεν λέει να φύγει με τίποτα !
Μέχρι και σε site με τις μεταφράσεις των τραγουδιών στ'άγγλικά, αναγκάστηκα να καταφύγω, γιατί εκτός από ελάχιστες λέξεις, δεν σκαμπάζω και πολλά Ιταλικά.
Το συναίσθημα όμως είναι τέτοιο, που δεν μ'αφήνει ν'αγιάσω με τίποτα !
Το τραγούδι που διάλεξα να παίξει πιο κάτω, πρωτακούστηκε στην ταινία του 1962, με τίτλο "La Cuccagna" , σε σκηνοθεσία Luciano Salce, με την μουσική να υπογράφει ο τεράστιος Ennio Morricone.
Γνήσιο, ιταλικό δράμα της εποχής, με πρωταγωνιστές την Donatella Turri και τον Luigi Tenco, που ήταν και ο πρώτος που τραγούδησε το "Quello Che Conta", που σημαίνει "Αυτό Που Μετράει".
"...la lunga vacanza si chiude per sempre, pure qualcosa di noi restera..." δηλ. "τώρα που οι μεγάλες διακοπές τελειώνουν για πάντα , κάτι από 'μας θα μείνει..."
Το soundrack του δικού μου καλοκαιριού, φέτος, θα'ναι κάπως έτσι, ή πιο σωστά θα ήθελα να'ναι κάπως έτσι.
Το αφιερώνω ολόψυχα στους hardcore fans του Patton,των Faith No More και Peeping Tom, με την διαβεβαίωση, πως θέλω δεν θέλω , "κάτι πάντα μένει....".(ευτυχώς)

Γιάννης Πετρίδης - Senza Fine....

2010-06-19T12:35:00.004+03:00

Βιώνουμε πλέον μέρες Χούντας !
Είμαι σίγουρος γι'αυτό .
Η οργή που ένιωσα χτες, μαθαίνοντας το "κόψιμο" της μοναδικής μουσικής (και όχι μόνο ...) όασης στη γαμημένη αυτή χώρα, που κατοικείται και διοικείται παραδοσιακά, απ'τους πιο κακοπροαίρετους και συνάμα ηλίθιους,κουτοπόνηρους και βαθιά απολίτιστους ανθρώπους του πλανήτη, ήταν μια αντίδραση της στιγμής.
Κανονικά, δεν θα έπρεπε να εκνευριστώ, αφού την νεοελληνική φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης των απόγονων του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, την έχω εμπεδώσει προ πολλού.
"Όλα στο ίσωμα" !
Εξάλλου, ποιοι είναι οι περισσότεροι Έλληνες αυτή τη στιγμή ?
Αυτοί που γνωρίζουν την Ναταλία Γερμανού και τον Θέμη Γεωργαντά ή αυτοί που ξέρουν τον Γιάννη Πετρίδη ?
Στ'αρχίδια τους κι ο Πετρίδης κι οι μουσικές του !
Κινέζικα τους ακούγονται ούτως ή άλλως.
Αυτό που βλέπω εγώ, και μακάρι να βγω ψεύτης , είναι πως όλα αυτά είναι μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, έτσι ώστε να μην μείνει κυριολεκτικά τίποτα όρθιο, και να φιμωθούν κι οι τελευταίες "διαφορετικές" φωνές , όπου αυτές υπάρχουν....
Ο Πετρίδης, με εξαίρεση τις Παναθηναϊκες του πεποιθήσεις, ποτέ του δεν βάφτηκε με το χρώμα κάποιου κόματος , γιατί πολύ απλά, ούτε τον ενδιέφερε, ούτε και το είχε ανάγκη .
Το μόνο που τον ενδιέφερε, ήταν η μουσική .
Αυτό και μόνο αυτό !
Ένα γνήσιο "Nature Boy" ! Αυτό ήταν, και θα είναι για πάντα ο Γιάννης, ό,τι κι αν κάνουν όλα αυτά τα παχύδερμα ανθρωποειδή που "αποφασίζουν και διατάζουν" .
Ο Γιάννης, ευτυχώς, είναι απ'τους ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να τον "τελειώσει", να τον "παύσει" ή να τον "σταματήσει" .
Είναι ..."χωρίς τέλος".
Είναι Senza Fine.

Sleeve of the week : 10CC - How Dare You! [1976]

2010-06-18T13:04:00.000+03:00

Ένα απ'τα πιο χαριτωμένα εξώφυλλα των 70's, είναι αυτό του τέταρτου album των 10cc, "How Dare You!".

Επίσης, βρίσκω τρομερά διασκεδαστικό το "IWanna Rule The World", γιατί συνδυάζει την χιουμοριστική αγριάδα του Arthur Brown, το disco-σκέρτσο των Bee Gees και την οπερετική αφήγηση των Queen δίχως "ν'ανοίξει μύτη" !

Double Dare ! The Human League - Dare [1982]

2010-06-16T01:43:00.002+03:00

Format: cd x 1 , vinyl x 1

Cause : on purpose ....[but of course]

To παρακάτω κείμενο, επιμελήθηκε ο πλέον ειδικός,[πιστέψτε με,δεν υπάρχει πιο κατάλληλος...] "τολμών", Master-Gone4Sure.[gone4sure.wordpress.com]

Όταν ανακάλυψαν το πτώμα του θρυλικού rock δημοσιογράφου Lester Bangs στη Nέα Υόρκη, η βελόνα του πλατό του γύριζε, ποιος ξέρει για πόσες ώρες στα τελευταία "άδεια" αυλάκια της δεύτερης πλευράς του "Dare".

O Lester Bangs ξεκίνησε το 1969 με μια αρνητική κριτική στο "Kick Out The Jams" των MC5 για το Rolling Stone και τελείωσε το 1982 με το "Dare" των Human League .

O Lester Bangs θεωρείται δίκαια ένας μυθώδης τύπος, που "τόλμησε" να μην ζήσει όσα το "Dare" του καταδείκνυε με τη φρεσκάδα του.

Αν υπάρχει ένα album που μου γνώρισε τον κόσμο στη μορφή που θα τον ζούσα αργότερα ,αυτό είναι το "Dare" . Kάτι σαν παράθυρο στη εφηβεία και έξοδος στην πραγματική ζωή, περιλάμβανε με έναν δαιμονικό τρόπο, όλα εκείνα που έμελλε να ζήσω αργότερα.

Τριπαρισμένα ταξίδια στον κόσμο με θετικές ενέσεις pop κουλτούρας (η πρώτη λακωνική μπότα του "The Things That Dreams Are Made of"), καλέσματα για έξοδο από το καβούκι μου ("Open Your Heart"), σειρήνες που με "κατέβαζαν" στο δρόμο για να γίνω -ένα με κάθε τρόπο- με το πλήθος("Sound Of The Crowd"), στιλιζαρισμένες γκοθιές που συνόδευαν τις δραματικές μελαγχολίες μου("Darkness"), χορευτικά αριστουργήματα με στίχους που έδιναν τον απόλυτα δικό μου ορισμό του "ρομαντικού" ("Do Or Die"), αινιγματική αβανγκαρντίλα που μου θύμιζε τα μέρη όπου δεν ανήκω ("Ι Αm The Law"), μπερδεμένους έρωτες με μπανιστήρια ("Love Action") και success stories στις οποίες μπλέκονται τα φύλα με τους φίλους και τα φιλιά("Don't You Want Me")...

Tο "Dare" βρεθηκε εκεί να με κοιτάζει από γεωμετρικά παράθυρα που έμοιαζαν εξώφυλλα μοντέρνων επαναστατικών περιοδικών και να μου δείχνει το δρόμο.

Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ο τρόπος που έχει φωτογραφηθεί μέσα στο αυστηρό πλαίσιο ο Phil Oakey δεν είναι τυχαίος . Δεύτερο σοκ μετά το αρχικό της ακρόασης .

Η λογική πίσω από το στήσιμο της φωτογραφίας είναι να "μπερδευτεί" το μάτι και να αντιμετωπίσει το ρίμελ στα μάτια του εικονιζόμενου ως φυσικό, είτε πρόκειται για το πρόσωπο του Oakey, είτε για το πρόσωπο της Susanne Sulley, είτε για τη φάτσα της Joanne Catherall. Αντικαταστήστε με οποιοδήποτε από τα πρόσωπα του gatefold αναπτύγματος, αυτό του Oakey και δεν θ'αλλάξει τίποτα από την αρχική αίσθηση . Τhat's the point .

To "Dare" συνεχίζει να με συγκλονίζει με την πρωτόλεια, σκελετική τεχνολογία του και με τα τραγούδια με τα δύο ρεφρέν,να με βγάζει από τη φάση ωριμότητάς μου(ευτυχώς) κάθε φορά που το ακούω, να με κάνει να ανακαλώ τις γκέτες της φίλης μου της Έλλης, που είχε φτάσει από το Λονδίνο ντυμένη μέσα τους και να έρχεται στο σχολείο σαν να φοράει μάλλινες ζαρτιέρες πάνω από το τζιν της.

Το "Dare" με έκανε να ορίσω τι σημαίνει glamour, αρμονία, ταχυπαλμία, αδρεναλίνη και στιλ.

Είχα ανάγκη να ορίσω το στιλ . Συνειδητοποίησα αυτή την ανάγκη ακούγοντας το "Dare" και ταυτόχρονα την κάλυψα.

Αυτό μου συνέβει ελάχιστες φορές αργότερα. Ευτυχώς .

Σήμερα, ακόμα, όταν θέλω να κάνω λόγια τα "άδηλα μέσα μου" απλά φοράω τα ακουστικά και τραγουδάω μαζί με τον Oakey "Those cocky little fires you started in the night..." Μετά ως δια μαγείας όλα γίνονται σαν τις γκέτες της Έλλης.

Song of the week : Sambassadeur - Stranded [2010]

2010-06-11T13:08:00.000+03:00

Το l.p της Charlotte Gainsbourg "IRM" είναι απ'τα καλύτερα πράγματα του πρώτου εξαμήνου του 2010.
Οι Σουηδοί Sambassadeur , πήραν το όνομά τους , από ένα τραγούδι του πατέρα της , που είχε τίτλο "Les Sambassadeurs" , και το εξώφυλλο του τρίτου τους album , "European" , θυμίζει διακοπές , όχι έτσι.... γενικά στην Ελλάδα , αλλά συγκεκριμένα στο Αιγαίο .
Αρχικά είχα προγραμματίσει για τραγούδι της εβδομάδας το "Just One Victory" , του παρεξηγημένου Todd Rundgren , αλλά δεν το βρήκα όπως ήθελα στο youtube , και μάλλον καλύτερα έτσι. [πάντως όσοι δεν έχετε ακούσει ολόκληρο το "A Wizard , a True Story " του '73 , χάνετε πολλά ....]
Κάθε εμπόδιο για καλό δε λένε ?
Η αλήθεια είναι πως ούτε το "Stranded" , βρήκα στην studio version , αλλά τουλάχιστον εδώ , το live , δεν χάνει τόσο πολύ , όσο τα τραγούδια του Todd .
Η σουηδική pop , δεν λέει να το βάλει κάτω με τίποτα !

Double Dare ! Donovan - In Concert [1968]

2010-06-09T13:12:00.000+03:00

Format : Vinyl x 2
Cause : by accident ...[a nice one ]

Αυτό είναι το προτελευταίο "double-dare" .
To τελευταίο που γράφω , γιατί το επόμενο , καλώς εχόντων των πραγμάτων , θα το αναλάβει ο ειδικός . [γιατί θέλει τον τρόπο του...]
Όλη αυτή η ιστορία με τα "διπλά" albums , παρ'ότι πολλές φορές , ένιωσα να με κουράζει , αποδείχτηκε μια πρώτης τάξεως αφορμή , ν'ανεβάζω στο blog , τραγούδια εντελώς άσχετα μεταξύ τους , και να ξαναθυμηθώ πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες , για τον τόπο , τον χρόνο και κυρίως τον τρόπο , που έγιναν μέρος της σύγχρονης μουσικής pop-rock ιστορίας .
Και ενώ συμφωνώ απόλυτα με την άποψη , πως όλα τα πράγματα πρέπει κάποτε να τελειώνουν , κι αν είναι δυνατόν όχι στην παρακμή τους , τους τελευταίους μήνες μου δόθηκε η ευκαιρία να νιώσω στο πετσί μου , την ωμή σκληρότητα , που κρύβει μέσα του , το παραπάνω γνωμικό .
Γιατί πρέπει να έχεις πολύ κρύο αίμα , για να εφαρμόσεις στην πράξη , το "ας τελειώνουμε τώρα που είμαστε γαμάτα , γιατί βλέπω την μπίχλα και τον βάλτο , να μας χτυπάνε την πόρτα , άυριο -μεθαύριο ...".
Γι'αυτό και βγάζω το καπέλο , σ'αυτούς που έχουν τ'άντερα , και το κάνουν .
Με εξαίρεση λοιπόν , την στήλη του Double-Dare , που θα τελειώσει , όπως θέλω να πιστεύω στα πολύ high της , και στον χρόνο που θέλω , δεν νομίζω πως κατάφερα και πολλές φορές στην ζωή μου , να τηρήσω προγράμματα , και ν'αντιληφθώ τα deadlines χρονοδιαγραμμάτων .
Ημερομηνία λήξεως , έχουν τα γιαούρτια ,[η μαμά μου ισχυρίζεται πως δεν παθαίνεις τίποτα , αν τα φας 1-2 μέρες μετά...] κι όπως έλεγε κι ο απίστευτος τυπάς , Στηβ Γιατζόγλου , "η παράσταση δεν τελειώνει , αν δεν βγει να τραγουδήσει η χοντρή " .
Κι επειδή δεν βρήκα το "Isle Of Islay" όπως ακριβώς ακούγεται στο "In Concert" , το οποίο μάλιστα προλογίζει ο μπαμπάς του Donovan , πιο κάτω παίζει μια live εκτέλεση , του 1970 , που μοιάζει πολύ .
Σχεδόν , ίδιο είναι ....

Mood Of the week : Robert Plant - Moonlight in Samosa[1982]

2010-06-04T13:00:00.000+03:00

Στην studio version , που δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω στο youtube , drums παίζει ο Phil Collins , όπως και σε 5 ακόμα , απ'τα συνολικά 8 τραγούδια του δίσκου. [στα υπόλοιπα , ανέλαβε ο Cozy Powell]
"Μάτια που δεν βλέπονται...κτλ....κτλ..." .
Τί τεράστιο ψέμα ! ! !

Double Dare ! Janis Joplin - In Concert [1972]

2010-06-02T13:04:00.000+03:00

Format : Vinyl x 2 [1 double vinyl & 1 single]

Cause : a friends' gift ....

Η Janis , πρόλαβε να χαρεί μόλις 27 καλοκαίρια στο σύντομο πέρασμά της , σ'αυτή τη ζωή .

Aπό το επίσημο ασχημόπαπο του σχολείου της , μεταμορφώθηκε στο απόλυτο blues/rock ίνδαλμα μιας ολόκληρης εποχής , άλλαξε 3 συγκροτήματα , ολοκλήρωσε κυριολεκτικά με "την ψυχή στο στόμα" 4 l.p , 2 live [το "In Concert" και το "Live at Winterland '68" που κυκλοφόρησε 28 ολόκληρα χρόνια μετά τον θανατό της ]και έγινε ο παγκόσμιος αναμεταδότης , όλης αυτής της περίεργης κατάστασης που λέμε "Rock" , ακόμη και σε ανθρώπους που ποτέ τους δεν είχαν καμία ουσιαστική ανάμειξη με το συγκεκριμένο σπορ.

Προσωπικά , θα την έχω για πάντα στο μυαλό μου , σαν το μεγαλύτερο ίσως θύμα , μιας ιστορίας που ο πρωταγωνιστής της , είχε προδιαγεγραμμένη , αρχή , μέση , και κατάληξη .[ και προς θεού , όχι τέλος....]

Κάτι περίπου σαν τον John Lennon , μόνο που γι'αυτόν έπρεπε να καταβληθεί πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια στο κομμάτι της "κατάληξης" , γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος , είχε και λίγο μυαλό παραπάνω , έτσι ώστε ν'αποφεύγει προφανείς , στημένες , κακοτοπιές , όπως αυτή της ηρωίνης.

Και ίσως να μην είναι καθόλου σύμπτωση , το γεγονός , ότι ένα απ'τα τελευταία πράγματα που ηχογράφησε η Janis , ήταν ένα τραγούδι-χαιρετισμός στον Lennon , για τα γενεθλιά του , ["Happy Trails"] που ήταν στις 9 Oκτωβρίου , δηλαδή 8 ημέρες μετά το τραγικό της τέλος , στο Landmark Motor Hotel του L.A [ο Lennon , παρέλαβε την κασέτα λίγες ημέρες αργότερα...]

Μερικά πράγματα για τον δίσκο :
1. Half , Big Brother & the Holding Company ,half , Full Tilt Boogie.
2.Ακουστικά , παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το Cheap Thrills , μόνο που το Cheap Thrills , δεν ήταν πραγματικό live . [με εξαίρεση το "Ball and Chain" ]. Ήταν μάλλον studio-live , γι'αυτό ακούγονται ποτήρια να σπάνε , και διάφορα άλλα τέτοια , πρωτάκουστα για studio album παρατράγουδα , που μάλλον δεν ενοχλούσαν και ιδιαίτερα απ'ότι φαίνεται το χίπικο -high πνεύμα , του group .
3.Ένα απ'τα πιο soulful live albums EVER ,με εξαιρετική ποιότητα ήχου , και πάνω απ'όλα φυσική χροιά.

Μέχρι σήμερα , έχουμε δει και ακούσει , αρκετές φιλόδοξες-wannabe-σωσίες , πολλών ιερών τεράτων της μουσικής , που ηθελημένα ή μη , αυτοπαρουσιάζονται ως οι απόλυτα , ταλαντούχες , καινοτόμες πρωτοτυπίες , στις οποίες όλοι εμείς , θα πρέπει ντε και καλά , να υποβάλλουμε τα σέβη μας .
Μέχρι και την φτηνή , βλάχικη ρέπλικα , της φωνητικά ,απλησίαστης Dusty , αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε πριν 3 περίπου χρόνια .[ονόματα δεν λέμε , αλλά νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε. Εξάλλου από "D" ξεκινάει και το όνομα της λεγάμενης χωριατοπούλας .....]

Την Janis , καμία εως τώρα , δεν έχει τολμήσει να μιμηθεί .

Ποιος ξέρει ....μπορεί να ζήσουμε , να το δούμε κι αυτό ! [και προπάντων να γελάσουμε....]

Πιο κάτω παίζει η καλύτερη [μαζί μ'αυτήν του Billy Stewart] διασκευή , που έχει γίνει ποτέ , στην πιο αναγνωρίσιμη ίσως , σύνθεση του Εβραίου .

Το καλοκαίρι , μπήκε πλέον και ημερολογιακά .....

Song of the week : John Grant - I Wanna Go To Marz [2010]

2010-05-28T13:02:00.001+03:00

Mετά τους Czars , και τα διάφορα προσωπικά του λούκια , [κοκαϊνη & αλκοόλ] ο John Grant , με την θερμή υποστήριξη των Midlake , επιστρέφει με το πρώτο του προσωπικό album , που έχει τίτλο "Queen Of Denmark".
Το "I Wanna Go To Marz" δεν είναι απλώς ένα γαμάτο κομμάτι , μέσα στην χαοτική παράνοια , μιας παγκοσμιοποιημένης πλέον , κανιβαλιστικής μαλακίας , την οποία καθημερινά είμαστε υποχρεωμένοι να βιώνουμε , χωρίς να βγάζουμε άχνα .
Είναι ένα καταπραϋντικό , πιανιστικό ιντερλούδιο , απ'αυτά που θα ζήλευε ακόμα κι ο μακαρίτης Elliot Smith .
Ένα μουσικό Xanax , χωρίς την ανεπιθύμητη ενέργεια της αποχαύνωσης .
Ελπίζω να ζήσει , και να μας χαρίσει κι άλλα τέτοια , γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε τί σημαίνει "τραγούδι" .
Καλό Σ.Κ . [όσο ακόμα υπάρχει....]

Double Dare ! Cat Stevens - Catch Bull At Four [1972]

2010-05-26T13:02:00.000+03:00

Format : vinyl x 2
Cause: Erny & Jody....[we really miss you guys ! ! !]

Συνολικά 21 albums .
Τα 13 ως Cat Stevens , και τα υπόλοιπα 8 ως Yusuf .
Mιλάμε για συνολικά , πάνω από 60 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως !
Και τα παράτησε όλα !
Ποιος ξέρει γιατί ? ? ?
Ποιος ξέρει μάλλον να μας πει, γιατί δεν τα παρατάνε οι άλλοι ? ?
Δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν !
Κι ούτε θα υπάρξει....
Το συγκεκριμένο τραγούδι , τ'αφιερώνω μόνο σ'Αυτόν .....[ξέρει αυτός....] γνωρίζοντας εκ των προτέρων , πως δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσει το post.
Σ'Εκείνον που μ'έκανε να το πρωτακούσω , πριν καμιά 20αριά χρονάκια , περίπου .
Είχε ψύχωση με το "Sitting" , κι ακόμα έχει .....[τρομάρα του....]
Μόλις το περασμένο καλοκαίρι , μεταξύ τρίτου και τέταρτου gin-tonic , βρήκα το θάρρος να του εξομολογηθώ , πόσο πραγματικά μ'έχει καταστρέψει !
Περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία....
Ειδυλιακό σκηνικό , θέα θάλασσα .....και τέτοια....
Και προπάντων να είμαστε οι δυο μας .
Οι δυο μας , και κανείς άλλος !
Εκείνος , έκανε στην αρχή πως δεν καταλάβαινε , αλλά απ'το χαμόγελό του , κι απ'το γεγονός ότι με κέρασε 1-2 ποτά , [γιατί είναι και μεγάλος τσιγκούνης ....] μου φάνηκε πως δεν χαλάστηκε και πολύ , μ'όλα αυτά τα κουλά ,που άκουγε....
Μάλλον το ευχαριστήθηκε....και συνέχισε να με καταστρέφει....
Στο τέλος , όταν ένιωσε πως ήρθε η ώρα να φύγει , είπε ένα ξερό ,"άντε καλή συνέχεια..." κι εξαφανίστηκε !
Πώς το κάνει αυτό ο πούστης ? ? ?
Πρώτα σου βάζει τη φυτιλιά , και μετά εξαφανίζεται.
Εγώ πάντως , του ξεκαθάρισα πως με άνθρωπο που δεν νιώθει το "Crossyed & Painless" , δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω χωριό....
Έτσι μωρή κουφάλα , για να δεις πόσο μεγάλη ζημιά μου'χεις κάνει .
Το κρίμα στο λαιμό σου ....
Και το "Sitting" , δικό σου.
Σιγά μην ανησυχήσει τώρα ο "αναίσθητος", αλλά λέμε ....